Buddhism under crisis

บทที่ 11 ชีวิตใหม่..ในเพศสมณะ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 11 ชีวิตใหม่..ในเพศสมณะ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 11 : ชีวิตใหม่...ในเพศสมณะ เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธ...

บทที่ 11  :  ชีวิตใหม่...ในเพศสมณะ 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtalsEHToKraQuQVPy2eNY4vIkuoVEte1QBwhfAQAs_nxqKrioRSx-whfnBWI2kdRfc4_6OYTLh5WH6pLTmwTKEPQ1EGWF44S645IMaih2Xo8kiSDqSI4VJOJ06UqHlcwhrcKdBktmZDmt/s1600/ordination-02+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtalsEHToKraQuQVPy2eNY4vIkuoVEte1QBwhfAQAs_nxqKrioRSx-whfnBWI2kdRfc4_6OYTLh5WH6pLTmwTKEPQ1EGWF44S645IMaih2Xo8kiSDqSI4VJOJ06UqHlcwhrcKdBktmZDmt/s400/ordination-02+%25281%2529.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
 โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
...................................... 
 
 
         คืนวันนั้นหลวงพี่พักค้างที่ศูนย์โตเกียว (ก็คืนอพาร์ทเม้นท์ไปแล้ว จะไปเช่าโรงแรมนอนก็ใช่ที่) แต่เพื่อเป็นการเอาฤกษ์เอาชัยก่อนบวช จึงนั่งสมาธิทั้งคืนไม่ได้เอนหลังเลย 
 
         พูดถึงการนั่งสมาธิทั้งคืนหรือการอยู่ในอิริยาบถสาม ยืนเดินนั่งไม่นอนนั้น คือการสมาทานธุดงค์ข้อเนสัชชิกังคัง เรียกกันสั้นๆว่าเนสัชฯ เป็นข้อปฏิบัติอย่างยิ่งยวดอย่างหนึ่งในพระพุทธศาสนาเพื่อเผาผลาญกิเลสให้เร่าร้อน 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR80vIh2Y5NJNQGeb3lS904sKMNOhPN73EU2yuQuMgL1z0yUqfpJ8en0OAFuXyu9Hoab0vHFS85NPQPE75-0DpdnRfj-xx-WGRVjfqjMj0XPvWuZ4R2pJUD9I99N-Ts-BqxSyZVeVdoCXq/s1600/%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%25AA%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%258A%25E0%25B8%258A%25E0%25B8%25B4%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2587.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR80vIh2Y5NJNQGeb3lS904sKMNOhPN73EU2yuQuMgL1z0yUqfpJ8en0OAFuXyu9Hoab0vHFS85NPQPE75-0DpdnRfj-xx-WGRVjfqjMj0XPvWuZ4R2pJUD9I99N-Ts-BqxSyZVeVdoCXq/s400/%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%25AA%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%258A%25E0%25B8%258A%25E0%25B8%25B4%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2587.jpg" width="353" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><h3 style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 24px; margin: 22px 0px; padding: 0px; text-transform: uppercase;">
เนสัชชิกังคะ เป็นหนึ่งในธุดงค์วัตร 13</h3>
</td></tr>
</tbody></table>
         สมัยหลวงพี่เข้าวัดใหม่ๆ ตอนนั้นยังไม่มีสวนพนาวัฒน์ ได้มีโอกาสตามหมู่คณะขึ้นไปนั่งสมาธิที่สวนบัวรีสอร์ทจังหวัดเชียงใหม่ และได้ไปที่อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุยด้วย ที่นี่เองที่ได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ได้ฟังธรรมะที่หาฟังได้ยาก อีกทั้งปกิณกะเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยบุญบันเทิงอีกมากมาย อย่างเช่นตำนานยอดกัลยาณมิตรแคแสด (ลองไปถามคนเข้าวัดมานานๆดูนะว่าเธอคือใคร) จำได้ว่าคืนสุดท้ายก่อนลงจากดอยสุเทพ-ปุย มีบางท่านปรารภความเพียรอยากจะนั่งเนสัชฯยันเช้า หลวงพี่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็เลยลองนั่งกับเขาด้วย เริ่มนั่งกันตั้งแต่ประมาณสี่ทุ่ม ผลเป็นอย่างไรหรือ? ต้องบอกว่าสู้ไม่ไหว ปวดขา ปวดหลังแทบแย่ นั่งได้ไม่ถึงตีสองก็ต้องยอมแพ้ แล้วก็เข็ดไม่กล้านั่งเนสัชฯเลยอีกเป็นสิบปี เดินขึ้นยอดภูเขาฟูจิยังง่ายกว่าอีก 
 
        มาช่วงสุดท้ายก่อนบวชตอนอยู่ญี่ปุ่นนี่เอง ที่หลวงพี่ฝึกจนสามารถนั่งสมาธิทั้งคืนได้โดยไม่ต้องเอนหลัง(ไม่ใช่เพราะสมาธิดีมากมายอะไร อาศัยความอดทนและความเพียรเป็นหลัก) แต่จะทำเฉพาะในวันพระใหญ่คืนพระจันทร์เต็มดวง และนานๆครั้งเท่านั้น ไม่ได้ทำบ่อยๆ  
 
         เช้าขึ้นมาวันที่ 19 ก็นั่งรถไฟไปสนามบิน (ที่จำวันที่ได้แม่นเพราะมีตราประทับที่พาสพอร์ทเล่มนั้นซึ่งยังเก็บไว้อยู่) แล้วนั่งเครื่องบินมาเมืองไทย ตอนนั้นเครื่องยังมาลงที่ดอนเมือง เพราะสุวรรณภูมิยังไม่เปิดใช้ จำได้ว่าคิดจะเข้าไปทำธุระบางอย่างที่ในกรุงเทพฯ แต่แล้วก็เกิดความคิดขึ้นว่า อุตส่าห์ลาออกจากงานจะมาบวช ถ้าเกิดไปโดนรถชนตายในกรุงเทพฯ อดบวชละก็ผิดแผนหมดเลย ว่าแล้วก็ตัดใจเรียกแท็กซี่เข้าวัดมารายงานตัวเข้าโครงการทันที 
 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhlne2E0oY0EHZH1HitmbAcFiGtb-QlQ5UCNPE-Sq_v7ihCToEKfYbkxPdF0rDlET6AvDb1SFuG5JUtF9mgn_K9HuabLBSRcKlP_9q8z5rWUE0EiIVADLnJWXQ-WyoaKEYHprB_0MPV9oBg/s1600/taxi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="205" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhlne2E0oY0EHZH1HitmbAcFiGtb-QlQ5UCNPE-Sq_v7ihCToEKfYbkxPdF0rDlET6AvDb1SFuG5JUtF9mgn_K9HuabLBSRcKlP_9q8z5rWUE0EiIVADLnJWXQ-WyoaKEYHprB_0MPV9oBg/s400/taxi.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ตัดใจ ไม่ไปทำธุระในกรุงเทพฯ ตัดสินใจเรียก taxi เข้าวัดรายงานตัวทันที </td></tr>
</tbody></table>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
ยังจำความรู้สึกคืนแรกของการเป็นธรรมทายาทได้ </div>
 
 
         มันคือการเปลี่ยนสิ่งแวดล้อมแบบกระทันหัน จะบอกว่าคล้ายเอาปลาน้ำจืดไปปล่อยทะเลก็อาจจะเกินไป แต่คงทำให้พอเห็นภาพ ทางโครงการอนุญาตให้มีข้าวของส่วนตัวได้แค่หนึ่งกล่องเล็กๆเท่านั้น ส่วนที่พักนั้นก็อยู่รวมกัน มีพื้นที่ให้ธรรมทายาทแต่ละคนกว้างประมาณเมตรเศษๆ คืนแรก(และคืนถัดๆมาและแทบทุกคืนจนถึงปัจจุบันนี้)อากาศร้อนอบอ้าวมาก นอนแทบไม่หลับ แถมยังมีเสียงกรนของเพื่อนธรรมทายาทอีก ก็นึกถึงว่าสองคืนที่แล้วนี่เอง เรายังอยู่ในอพาร์ทเมนท์ส่วนตัว กว้างขวางสบายสุดๆ แต่แล้วก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป  
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJb8gbxfiAL2vSfTL4GCcRQ9OQv8E1LnULeVP7thAke7DJqyZ7q8nAG98KjE5gsZWz6ksRQEgUSg1r-VQfk_jQBhD4hJt_CDC2nUiPKfurr6s8OJYbUZgRlZ0yApT_S5lV0Rr4Bn8zdsax/s1600/570218_301.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJb8gbxfiAL2vSfTL4GCcRQ9OQv8E1LnULeVP7thAke7DJqyZ7q8nAG98KjE5gsZWz6ksRQEgUSg1r-VQfk_jQBhD4hJt_CDC2nUiPKfurr6s8OJYbUZgRlZ0yApT_S5lV0Rr4Bn8zdsax/s400/570218_301.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">หลวงพี่ทำตัวว่านอนสอนง่าย ให้ความเคารพพระอาจารย์ พระพี่เลี้ยง </td></tr>
</tbody></table>
 
 
          เพราะเคยเป็นมาทั้งลูกน้องและผู้บังคับบัญชา จึงรู้ดีว่าอะไรจะปวดหัวเท่าหัวหน้าที่เจอลูกน้องดื้อไม่เชื่อฟังคำสั่งนั้นเป็นไม่มี หลวงพี่จึงพยายามปฏิบัติตามคำแนะนำของพระอาจารย์ พระพี่เลี้ยง แม้ว่าด้วยอายุทางโลกแล้วท่านยังอายุน้อยๆกันแทบทั้งนั้น แต่จำได้ว่าเคยได้ยินหลวงพ่อเทศน์ที่ใดที่หนึ่งว่าคนที่สามารถออกบวชก่อนเราได้แสดงว่าบุญของท่านมีมากกว่าเรา อีกอย่างเพื่อนๆธรรมทายาทที่เข้ามารายงานตัวก่อนหน้านั้นก็ล้วนแต่ทำตัวว่านอนสอนง่าย ไม่ถือเนื้อถือตัว ว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน  
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYak_aR8yGzIueImW1oTu8zhL2bFEZa9g5TlL0kMuq9RQvg8XWEYQlVkVHLK_FWGmwTHn_Z-HxSR4l8HglrYKYguZuIzRWUGv0ukNfuBFpkyLuWWMCIxf4WKkmxf_3r72OkhYYKIr1EV_r/s1600/1434081829.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYak_aR8yGzIueImW1oTu8zhL2bFEZa9g5TlL0kMuq9RQvg8XWEYQlVkVHLK_FWGmwTHn_Z-HxSR4l8HglrYKYguZuIzRWUGv0ukNfuBFpkyLuWWMCIxf4WKkmxf_3r72OkhYYKIr1EV_r/s400/1434081829.jpg" width="271" /></a></div>
          
 
        ภายหลังจึงมารู้ว่าเพื่อนๆที่มาอบรมด้วยกันในรุ่นนี้นั้น ล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดา เป็นนักธุรกิจก็เยอะ เป็นผู้บริหารองค์กรใหญ่ๆก็แยะ เป็นข้าราชการระดับสูงก็มาก ทุกคนล้วนตั้งใจมาบวชบูชาธรรม 60 ปีพระเดชพระคุณหลวงพ่อกัน ซึ่งก็ทำให้พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านปลื้มเป็นพิเศษถึงกับตั้งชื่อธรรมทายาทรุ่นนี้ว่ารุ่น”เนื้อนาบุญ” มีบางครั้งพระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านมาเยี่ยมถึงไซท์อบรม ซึ่งเหล่าธรรมทายาทก็ต่างมีความปลื้มปีติกันเป็นอย่างมาก 
 
 
        ช่วงแรกของการอบรมจะเน้นที่ การฝึกระเบียบลุกนั่งกราบไหว้ การท่องบทขานนาคและพิธีกรรมงานบวช เตรียมตัวเป็นพระแท้เป็นเนื้อนาบุญให้ญาติโยม  
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUQwUyxdlFZqEJxqapngel59-95sdXsaw-3uopYLRaO-aUB3cWBRO2VIMLPmJ-KsOOcr4QYNeCEAfARLz4xW4NT4A5rEWuEvXICij7oBjHhn0IWffMVFJBriMtzIDiMq5nrdnQoLo9mFNR/s1600/CnfotRdVUAANPXf+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUQwUyxdlFZqEJxqapngel59-95sdXsaw-3uopYLRaO-aUB3cWBRO2VIMLPmJ-KsOOcr4QYNeCEAfARLz4xW4NT4A5rEWuEvXICij7oBjHhn0IWffMVFJBriMtzIDiMq5nrdnQoLo9mFNR/s400/CnfotRdVUAANPXf+%25281%2529.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
        เมื่อถึงวันขอขมาผู้ปกครองเพื่อบรรพชาเป็นสามเณร หลวงพี่แอบคิดว่าถ้าคุณพ่อคุณแม่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านคงจะปลื้มมากที่ลูกชายของท่านกำลังจะได้บรรพชาอุปสมบท 
         
 
        แล้วก็มาถึงวันที่สำคัญที่สุดคือวันอุปสมบทซึ่งตรงกับวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2547 มันเป็นความภาคภูมิใจอย่างสูงสุดในชีวิตที่หลวงพี่ได้เข้าพิธีอุปสมบทที่อุโบสถวัดพระธรรมกาย โบสถ์หลังนี้แหละที่ตระหง่านสง่างามสะดุดตาหลวงพี่ตั้งแต่ย่างเท้าก้าวแรกมาถึงวัดพระธรรมกายเมื่อปลายปี 2526 ผ่านไป 21 ปี หลวงพี่ก็ได้มาอุปสมบทถูกต้องตามพุทธาณุญาตภายในโบสถ์หลังนี้ 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNYBYTvaWF5C94ColI9OEXeuw0A8z7sXdk8cKeKNlgxZF-SYL0abArdldr456vSKaVy7mDxHIKEOII-MOCKfxWSTu4uz-AWGJydWdHNhVWnp7eGo84pVUsXPqlrqMqI3By23OntAKyyOB1/s1600/dhammakaya-temple-Ubhosod.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNYBYTvaWF5C94ColI9OEXeuw0A8z7sXdk8cKeKNlgxZF-SYL0abArdldr456vSKaVy7mDxHIKEOII-MOCKfxWSTu4uz-AWGJydWdHNhVWnp7eGo84pVUsXPqlrqMqI3By23OntAKyyOB1/s400/dhammakaya-temple-Ubhosod.jpg" width="400" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNxJdldmzoQDHZD9ojRxr1BCxjHIdHL9N33x-ViJT_m9gcUTvCJtDjMxvPUGNeniXy7B24d_tqeCq5jXZb9sw94EAlKJkugWuNn7gI3tGiq3tdnlOk-PwSWhMTMhvyj-S8xm7YNL0mZqeI/s1600/14053668_1717127588540557_4626308955743590253_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNxJdldmzoQDHZD9ojRxr1BCxjHIdHL9N33x-ViJT_m9gcUTvCJtDjMxvPUGNeniXy7B24d_tqeCq5jXZb9sw94EAlKJkugWuNn7gI3tGiq3tdnlOk-PwSWhMTMhvyj-S8xm7YNL0mZqeI/s400/14053668_1717127588540557_4626308955743590253_o.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgA94ZG9y8RP_roHwn7wfUohkRclp__09KWwvca5tGfli5_29NvAYnGIvsIFLx1M7daxMD8w_dOpFsVPn5oZmEgqqRlltz283VqyOfZGRy7dYkBSFwzUte6uiGLbxjIdWMnBY_Afd93wvma/s1600/13937731_1717128771873772_8198247256712422041_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgA94ZG9y8RP_roHwn7wfUohkRclp__09KWwvca5tGfli5_29NvAYnGIvsIFLx1M7daxMD8w_dOpFsVPn5oZmEgqqRlltz283VqyOfZGRy7dYkBSFwzUte6uiGLbxjIdWMnBY_Afd93wvma/s400/13937731_1717128771873772_8198247256712422041_o.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8qXC-ihk4mopu2_PkCyDbo0V97Y10dXYHHRzZcgRVG4oAHOy7GWAwqAsolR1bu-XwZpIq8BC6N3qT87oay1b-TwdT5av_pEG0R5-h3Y1ys4LTcmDZmzVXSLEsjLW8rNeF8Dcd-3OUanZ3/s1600/13995446_1717129641873685_2546525264342492999_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8qXC-ihk4mopu2_PkCyDbo0V97Y10dXYHHRzZcgRVG4oAHOy7GWAwqAsolR1bu-XwZpIq8BC6N3qT87oay1b-TwdT5av_pEG0R5-h3Y1ys4LTcmDZmzVXSLEsjLW8rNeF8Dcd-3OUanZ3/s400/13995446_1717129641873685_2546525264342492999_o.jpg" width="400" /></a></div>
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzbxk3XJXk8F8MaqhQHhnBHQNX6zEWvaFNJAyhUKDd2ot8wQt6aGBp0_iKyBlLxOc3S1aDG5BoE7tCitUNx55Xcx3TPvQQAgXN4TLAvmjktq4M4QQbHtdNLo3Nz-rHebBOEjcUEe8qhiln/s1600/14068401_1717129871873662_7899579852324620064_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzbxk3XJXk8F8MaqhQHhnBHQNX6zEWvaFNJAyhUKDd2ot8wQt6aGBp0_iKyBlLxOc3S1aDG5BoE7tCitUNx55Xcx3TPvQQAgXN4TLAvmjktq4M4QQbHtdNLo3Nz-rHebBOEjcUEe8qhiln/s400/14068401_1717129871873662_7899579852324620064_o.jpg" width="400" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvIk8npQxCI1ZS6XHBUUV-BaHbNWppfaCoiIJSelKjbQiHjGNa8My48aXzC-YrOrym4DKLh98ofZat4I66FSObSuhhUd9W9LPElv819At2wny6atJAyAukhkr_nBSfbM7cP8NYOn0PRi9D/s1600/13907026_1717131148540201_4166597537098586287_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvIk8npQxCI1ZS6XHBUUV-BaHbNWppfaCoiIJSelKjbQiHjGNa8My48aXzC-YrOrym4DKLh98ofZat4I66FSObSuhhUd9W9LPElv819At2wny6atJAyAukhkr_nBSfbM7cP8NYOn0PRi9D/s400/13907026_1717131148540201_4166597537098586287_n.jpg" width="265" /></a></div>
 
 
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
จะมีความปลื้มใด ..... เทียบได้กับ</div>
<div style="text-align: center;">
ความปลื้มที่ถูกคณะสงฆ์สวดญัตติจตุถกรรม</div>
<div style="text-align: center;">
ยกฐานะจากสามเณรขึ้นเป็นพระภิกษุนั้น</div>
<div style="text-align: center;">
ไม่มีอีกแล้ว </div>
 
...................................... 
คลิ๊ก ฟังเพลง <a href="https://www.youtube.com/watch?v=l6wxNmyBT3I">ชีวิตสมณะ</a> 
 
จากเรือนเหมือนนกที่จากคอน 
ไม่อาวรณ์ เมื่อจรจากมา 
สร้างชีวี ให้มีคุณค่า 
แสวงหาแต่หนทางพระนิพพาน 
 
มีผ้าแค่เพียงสามผืน 
ทั้งหลับตื่นมีแต่ความชื่นบาน 
สมบัติมีแต่อัฐบริขาร 
เลี้ยงสังขารด้วยอาหารสาธุชน 
 
ฝึกตนทนหิวบำเพ็ญตบะ 
ด้วยคันถะวิปัสสนาทุกแห่งหน 
รักธรรมะวินัย ยิ่งกว่าชีวิตตน 
หวังหลุดพ้นวัฏฏะ ชนะมาร 
 
เที่ยวจาริกทำประโยชน์ให้กับโลก 
ดับทุกข์โศกโรคทางใจในสังสารฯ 
ดั่งอาทิตย์สลายมืดห้วงจักรวาล 
ทุกส่ำสัตว์สุขสราญด้วยธรรมกาย 
 
 
นี่แหละคือชีวิตสมณะ 
ที่สละกายใจน้อมถวาย 
แด่องค์พระสัมมา ตราบจนกว่าชีพวาย 
มุ่งทำงานถึงวันสุดท้าย ชนะมาญ 
...................................... 
 
 
 
<div style="text-align: right;">
18  ส.ค. 2559 20:46</div>
<div style="text-align: right;">
 </div>
<div>
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร 
 </div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>
<div>
อ่านบทที่ 8 : Been there .. Done that ..</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html</a> 
 อ่านบทที่ 9 : My way 
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html</a> 
 
อ่านบทที่ 10 : ซาโยนาระ 
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/10-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/10-series.html</a></div>
</div>

บทที่ 11 ชีวิตใหม่..ในเพศสมณะ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 10 : ซาโยนาระ เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) .......

บทที่ 10  :  ซาโยนาระ 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmBqw8K4dlgnU7TU53MQYqMouknUdcMcr55ncOVPyXyDd5weL338B8iRNGV7btLch-Jnr3swFelVVWwtYIfhNmHhEE4s2zL44IpRRZEL85GU6oNOU28_k4kmJTGelJaJmtCqfQTut6JvWJ/s1600/hqdefault.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmBqw8K4dlgnU7TU53MQYqMouknUdcMcr55ncOVPyXyDd5weL338B8iRNGV7btLch-Jnr3swFelVVWwtYIfhNmHhEE4s2zL44IpRRZEL85GU6oNOU28_k4kmJTGelJaJmtCqfQTut6JvWJ/s320/hqdefault.jpg" width="320" /></a></div>
 เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
 โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
...................................... 
 
 
       เมื่อตั้งใจเป็นประธานกองกฐินและตั้งใจบวชบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงพ่อในโอกาสที่ท่านจะอายุครบ 60 ปีในปีถัดมาแล้ว ในช่วงเข้าพรรษาปี 2546 หลวงพี่ก็มาคิดว่า  
 
 
<div style="text-align: center;">
..บวชคราวนี้ตั้งใจอยู่กันยาวเลย </div>
<div style="text-align: center;">
ลองมาทดสอบกำลังใจตัวเอง</div>
<div style="text-align: center;">
ดูซิว่าจะไปรอดไหม </div>
<div style="text-align: center;">
ก็เลยอธิษฐานถือศีลแปดตลอดพรรษา.. </div>
 
 
       ซึ่งก็มีผลพลอยได้หลายอย่าง เพราะปกติอาหารมื้อเย็นนั้นเป็นมื้อที่แพงที่สุด ในขณะที่ร่างกายไม่ได้ต้องการพลังงานไปใช้อะไรมากมาย สาเหตุที่มีลูกกันเต็มบ้านมีหลานกันเต็มเมือง ส่วนหนึ่งก็เพราะอาหารมื้อเย็นนี่แหละ!  
 
 
       เมื่อออกพรรษาแล้วก็คิดว่า อีกไม่กี่วันก็จะทอดกฐินแล้ว ทำบุญขณะถือศีลห้ากับทำบุญขณะถือศีลแปด แบบหลังย่อมได้บุญมากกว่า ก็เลยต่อเวลาการถือศีลแปดต่อไป เมื่อทอดกฐินเสร็จก็มาคิดต่อว่า นี่ก็ปลายปีแล้วอีกไม่กี่เดือนก็จะบวชอยู่แล้ว ถือศีลแปดมาสามสี่เดือนก็เริ่มคุ้นเคยจะย้อนกลับไปถือศีลห้าทำใม?   
 
 
 
 
<div style="text-align: center;">
<div style="text-align: center;">
..ในที่สุดหลวงพี่ก็ถือศีลแปด</div>
<div style="text-align: center;">
ตลอดตั้งแต่ต้นพรรษา</div>
<div style="text-align: center;">
จนกระทั่งถึงวันที่เข้ารายงานตัว</div>
<div style="text-align: center;">
อบรมเป็นธรรมทายาทเลย 
 
รวม 8 เดือนเศษ..</div>
</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
       ขอบอกว่ามันต้องใช้กำลังใจมหึมามหาศาลทีเดียว .. ถือศีลอยู่ในวัดหรือในป่าในเขามันก็อย่างหนึ่ง .. แต่การถือศีลแปดขณะที่พักอยู่คนเดียวในอพาร์ทเม้นท์กลางมหานครโตเกียวนั้นมันก็อีกอย่างหนึ่ง! 
 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoWW5kf9_sNYGUgQv62fksPTeK2YPu8OiUgRYSA02s9gZkZBlaKpSEJtWsykpkjKgJiywoG8jVaU7vVsDrr9sHb3aNOGZ90QDYLiA9AGnFNjLCiT7O09eR9wYslLU4uQYA5kqjli6qXojN/s1600/58Mongkolcheevit38_v2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="350" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoWW5kf9_sNYGUgQv62fksPTeK2YPu8OiUgRYSA02s9gZkZBlaKpSEJtWsykpkjKgJiywoG8jVaU7vVsDrr9sHb3aNOGZ90QDYLiA9AGnFNjLCiT7O09eR9wYslLU4uQYA5kqjli6qXojN/s400/58Mongkolcheevit38_v2.jpg" width="400" /></a></div>
      
 
    หลวงพี่สะสมเทปธรรมะมงคลชีวิต 38 ประการตั้งแต่เข้าวัดใหม่ๆ แต่จนแล้วจนรอดก็ฟังไม่จบทั้ง 38 มงคลสักที จนกระทั่งมีแบบ MP3 พกพาสะดวก ในช่วงปีสุดท้ายที่อยู่ญี่ปุ่นนี้เอง ที่หลวงพี่ตั้งใจว่าจะฟังทุกมงคลเริ่มตั้งแต่ต้นจนจบให้ได้ จึงพกเครื่องฟัง MP3 ไปด้วยทุกที่ แต่ไม่ได้กะเกณฑ์ว่าจะต้องฟังให้จบทั้งหมดเมื่อไหร่ ว่างเมื่อไหร่โดยเฉพาะช่วงเดินทางนั่งรถไฟไปไหนมาไหนก็เปิดฟังไปด้วย  
 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGUStj8zFoYX53_YkFOHWLToKjxv5bQKAEl_szIMl2tTPCNs4frNyw5zYrm_uU40ZfGUZ8VxXp_Qmtv8l3V_losWHvhdwNBIp-z4NNjsRv8Hsc8AErKMIlGCNKbViCXNOzD2A1dfzYPfTj/s1600/mongkol1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGUStj8zFoYX53_YkFOHWLToKjxv5bQKAEl_szIMl2tTPCNs4frNyw5zYrm_uU40ZfGUZ8VxXp_Qmtv8l3V_losWHvhdwNBIp-z4NNjsRv8Hsc8AErKMIlGCNKbViCXNOzD2A1dfzYPfTj/s400/mongkol1.jpg" width="400" /></a></div>
    
 
       ยังจำได้วันหนึ่งขณะเดินอยู่ก็ฟังจบมงคลที่ 38 พอดี ตอนนั้นรู้สึกปลื้มใจมาก เพราะสาเหตุที่ได้เข้าวัดมาก็เพราะได้เห็นนิทรรศการมงคลชีวิต 38 ประการนี่แหละ แต่ต้องใช้เวลาถึง 20 ปีถึงได้ฟังครบทุกมงคล จึงเหลือบดูนาฬิกาว่ามันวันที่เท่าไหร่จะได้จำไว้เป็นประวัติศาสตร์ชีวิต  
 
 
       .. เหลือเชื่อแต่ก็เป็นความจริงวันนั้นเป็นวันที่ 21 ธันวาคม ตรงกับวันคล้ายวันเกิดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตะชีโวพอดี ..  
 
        
      รวมเวลา 9 ปีที่หลวงพี่ทำงานกับบริษัทโนเกีย วันที่ 15 มีนาคม 2547 เป็นวันที่หลวงพี่ทำงานเป็นวันสุดท้าย องค์กรแห่งนี้แหละที่หลวงพี่ได้ประสบการณ์ชีวิตการทำงานอย่างมากมาย ได้พบเพื่อนร่วมงานจากหลากหลายเชื้อชาติ  หลังจากส่งมอบข้าวของคืนบริษัทแล้วตอนเย็นหลวงพี่เดินออกจากออฟฟิส พร้อมร่ำลาเพื่อนร่วมงาน จำได้ว่าเพื่อนญี่ปุ่นคนหนึ่งทักว่า  
 
 
<div style="text-align: center;">
“ทาดาซัง ตั้งแต่ผมเห็นคุณมา</div>
<div style="text-align: center;">
ไม่เคยเห็นคุณยิ้มอย่างมีความสุขเท่านี้มาก่อนเลย” </div>
 
       ก็แน่ละ หลวงพี่คิดในใจ เขาไม่รู้หรอกว่าหลวงพี่รอวันนี้มานานแค่ไหนแล้ว ตำแหน่งหน้าที่การงาน ความมีอำนาจความมีหน้ามีตาในสังคมหรือที่เรียกกันว่าหัวโขนนี่แหละเป็นพันธนาการชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่งของมนุษย์ บัดนี้หลวงพี่สละหลุดออกมาได้แล้ว 
 
       เมื่อเคลียร์ข้าวของที่อพาร์ทเม้นท์ ก่อนจะส่งคืนห้องหลวงพี่มองไปรอบๆ สามปีกว่าที่แล้วตอนมาดูห้องนี้มันก็อยู่ในสภาพนี้แหละ เรียบ โล่ง กว้างขวาง หลวงพี่ได้ใช้ชีวิตที่สะดวกสบายเต็มที่ตามประสาชาวโลกที่นี่ หน้าร้อนมีแอร์ หน้าหนาวมีฮีทเตอร์ ตอนนี้มันย้อนกลับสู่สภาพเดิมของมันแล้ว พร้อมต้อนรับผู้ที่จะมาอาศัยอยู่คนต่อไป  
 
 
<div style="text-align: center;">
.. สมบัติผลัดกันชม .. </div>
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsB8pXs0yZ61NHtHEQiFWpNx4MJAOPB2cyTzFNye22aY5lo2dRLvD7CLj2NHCRGpOBYRAI35VbXgxNCtYwlpfGxNHfVZfK1umjdbOom7t8hPWyu57ul4-Mzqa-bCDdgSppS4aKVMfST2Zw/s1600/581203-8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsB8pXs0yZ61NHtHEQiFWpNx4MJAOPB2cyTzFNye22aY5lo2dRLvD7CLj2NHCRGpOBYRAI35VbXgxNCtYwlpfGxNHfVZfK1umjdbOom7t8hPWyu57ul4-Mzqa-bCDdgSppS4aKVMfST2Zw/s400/581203-8.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">งานบุญทอดกฐินสามัคคี ภายในห้องปฏิบัติธรรมวัดพระธรรมกายโตเกียว</td></tr>
</tbody></table>
 
 
       ในคืนวันที่ 18 มีนาคม  
 
       หลวงพี่เดินทางไปที่วัดพระธรรมกายโตเกียว เพราะคณะพระอาจารย์และเจ้าหน้าที่จัดงานเลี้ยงส่งให้ งานเลี้ยงของบริษัทนั้นจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ (เพื่อนร่วมงานคงรู้สึกว่ามันเป็นงานเลี้ยงที่แปลกมาก เพราะคนที่เขาเลี้ยงส่งนั้น ไม่ดื่มเหล้าแถมไม่กินข้าวเย็นอีกต่างหาก) แต่งานเลี้ยงส่งที่ศูนย์ฯหลวงพี่จำได้ค่อนข้างดี วันนั้นหลวงพี่เป็นเจ้าภาพเลี้ยงปานะและไอศครีมกับพระและเจ้าหน้าที่ทั้งศูนย์ ในคืนนั้นพระอาจารย์ท่านได้มอบดวงแก้วขนาด ๖ เซ็นติเมตรเป็นของขวัญให้หนึ่งดวง หลวงพี่ตั้งชื่อให้ดวงแก้วดวงนี้ว่า  
 
 
<div style="text-align: center;">
“เนกขัมมะ” </div>
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7XZqjIUv8faKID3ONbkRmFjlG4SygWfD9UwVmRHDzhBYiKPf_T55ZuuPYwI-82qDLgDlBkCDdswk7Vts847lcM0T_zXcvp-VILXU0xonk6ESNaCOeFEYu4RjnxJBpkNwMVRx89kztDLB5/s1600/P1110545.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="397" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7XZqjIUv8faKID3ONbkRmFjlG4SygWfD9UwVmRHDzhBYiKPf_T55ZuuPYwI-82qDLgDlBkCDdswk7Vts847lcM0T_zXcvp-VILXU0xonk6ESNaCOeFEYu4RjnxJBpkNwMVRx89kztDLB5/s400/P1110545.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">พระอาจารย์ที่ศูนย์วัดพระธรรมกายโตเกียว 
มอบดวงแก้วขนาด 6 cm ให้เป็นของขวัญ</td></tr>
</tbody></table>
 
        เนื่องจากมีกีต้าร์ของหลวงพี่ที่รอส่งกลับเมืองไทยอยู่ที่ศูนย์หนึ่งตัว หลวงพี่จึงใช้โอกาสนั้นเล่นกีต้าร์และร้องเพลง มันเป็นเพลงที่บรรยายความรู้สึกของคนที่พลัดพรากจากบ้านเมืองมาได้อย่างถึงแก่นของอารมณ์ 
 
 
.. จำได้ว่าเล่นกีต้าร์ไป  
ร้องเพลงนี้ไป  
เห็นหลายคนในห้องน้ำตาซึม.. 
 
...................................... 
 
ฟังเพลง <a href="https://www.youtube.com/watch?v=x6cfNgUXyNM">เดือนเพ็ญ</a> 
 
เดือนเพ็ญสวยเย็นเห็นอร่าม 
นภาแจ่มนวลดูงาม เย็นชื่นหนอยาม เมื่อลมพัดมา 
แสงจันทร์นวล ยวนใจข้า คิดถึงถิ่นที่จากมา 
คิดถึงท้องนา บ้านเรือนที่เคยเนา 
 
กองไฟ สุมควายตามคอก เจ้าคง ไม่มืดดับดอก 
จันทร์เอ๋ย ช่วยบอกให้ลมช่วยเป่า 
สุมไฟให้แรงเข้า พัดไล่ความมืดเย็นหนาว 
ให้พี่น้องเรา นอนหลับอุ่นสบาย 
 
เรไรร้องดังฟังว่า 
เสียงเจ้าที่เฝ้าครวญหา ลมเอ๋ย ช่วยพากระซิบข้างกาย 
ข้ายังคอยอยู่ไม่หน่าย มิเลือนห่างจากเคลื่อนคลาย  
คิดถึงมิวายที่เราจากกัน 
 
ลมเอยช่วยเป็นสื่อให้ 
นำรักจากห้วงดวงใจ  
ของข้านี้ไปบอกเขาน้ำนา 
ให้เมืองไทยรู้ว่า 
ไม่นานลูกที่จากมา 
จะไปซบหน้ากับอกแม่เอย.. 
 
...................................... 
      
<div style="text-align: center;">
<div style="text-align: left;">
     </div>
</div>
<div style="text-align: center;">
 นั่นเป็นการจับกีต้าร์ร้องเพลง</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
<div style="text-align: center;">
เป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของหลวงพี่ ..</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
 
<div style="text-align: right;">
16  ส.ค. 2559 15:37</div>
 
<div>
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร 
 </div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>
<div>
อ่านบทที่ 8 : Been there .. Done that ..</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html</a> 
 
อ่านบทที่ 9 : My way 
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html</a></div>
</div>

บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 9 : My way เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) ..........

บทที่ 9  :  My way  
 
 
เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
 
โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
...................................... 
 
.. My way .. 
 
Regrets, I’ve had a few; 
but then again, too few to mention. 
I did what I had to do, 
I saw it through without exemption. 
 
I planned each charted course; 
each careful step along the byway. 
And more much more than this, 
I did it my way. 
 
 
ฟังเพลง <a href="https://youtu.be/J9Enr0FW6E8">My way</a> 
...................................... 
 
(หลวงพี่ปล่อยให้ผู้ที่สนใจทำการบ้าน 
เปิดดิคท์หาความหมายของเพลงนี้กันเองนะ) 
...................................... 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"> 
 </td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"> หลวงพี่โตขึ้นมาพร้อมกับเพลงยุค 70s คณะที่ดังมากในยุคนั้นก็เช่น The Carpenters มีเพลงเช่น Mr.Postman หรือ Yesterday once more ซึ่งพอได้ยินบ่อยๆก็แทบจะร้องตามได้ แล้วก็ไปหาเนื้อเพลงจากหนังสือ IS Song Hits พอได้เนื้อเพลงก็เปิดดิคท์หาความหมายของเพลง สมัยนั้นมีหนังสือชื่อ Learn English From Song (เรียนภาษาอังกฤษจากเพลง) หลวงพี่สะสมหนังสือประเภทนี้ไว้หลายสิบเล่มตั้งแต่ยังเรียนมัธยม สิ่งหนึ่งที่อยากได้มากแต่ที่บ้านไม่มีก็คือกีต้าร์ นั่นอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ไม่ค่อยชอบอยู่บ้านในช่วงวัยรุ่น</td></tr>
</tbody></table>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEig2oEfoEX4YOZkb7J0yXXZ9miGF5Flb1Lq2fJpDu0jpGUM1mp4pA-crKPJgE139fJcjI8bLKl51MpzBtm5DLY8Y6-awUr2DZLgSi6PZple7r9g4svi1zSG_gLeNxAPOV9nx8m3cGnpOSS5/s1600/maxresdefault+%25282%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEig2oEfoEX4YOZkb7J0yXXZ9miGF5Flb1Lq2fJpDu0jpGUM1mp4pA-crKPJgE139fJcjI8bLKl51MpzBtm5DLY8Y6-awUr2DZLgSi6PZple7r9g4svi1zSG_gLeNxAPOV9nx8m3cGnpOSS5/s400/maxresdefault+%25282%2529.jpg" width="400" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5lMBUi19boW9RAxj0n7H_x9b7R2c-zS113MOmGXjBtibzRX8cjvshNtkN86kUFdJS-92xowapml-PZDmdJyhmKRiL7K0qe-IXJRZH_6bmbHKBkhqyGn1TpSjpRwCAXjfDocMA7jxk17uP/s1600/guitar-756326_960_720.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5lMBUi19boW9RAxj0n7H_x9b7R2c-zS113MOmGXjBtibzRX8cjvshNtkN86kUFdJS-92xowapml-PZDmdJyhmKRiL7K0qe-IXJRZH_6bmbHKBkhqyGn1TpSjpRwCAXjfDocMA7jxk17uP/s400/guitar-756326_960_720.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ดนตรี เพื่อนที่ดีในชีวิต</td></tr>
</tbody></table>
 
       ช่วงเรียนช่างกลเพื่อนๆชวนกันตั้งวงดนตรี เนื่องจากหลวงพี่เล่นเครื่องดนตรีอะไรไม่เป็นจึงได้รับตำแหน่งนักร้องประจำวง จากนั้นก็ยืมกีต้าร์เพื่อนเล่นจนพอปะล่อมปะแล่มไปได้บ้าง วันหนึ่งคุณพ่อไปซื้อกีตาร์มาให้ตัวหนึ่งจากร้านแถวๆหลังกระทรวง มันเป็นกีต้าร์คลาสสิคยี่ห้อโนเนม ถ้าขึ้นสายให้ได้คีย์เสียงมาตรฐานสายจะตึงแทบขาด เล่นแล้วเจ็บนิ้วมากๆ (แก้ไขด้วยการจับมันคว่ำหน้าตีแทนกลอง) เล่นแล้วลืมคลายสายไม่กี่ครั้งความตึงของสายดึงจนคอกีต้าร์โก่ง แต่มันก็เป็นเพื่อนที่ดีในบางช่วงของชีวิต 
 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4EmmeYBfVteczW5ItwrrOB2OniXqsi9rJoh_G2x8MFU5qLAW0k21A_HTthhFp425pZpvca5zIIMDDJn9CJiDHgB_0DwwiWCE_BMb6gyAv9lTYR_TQLyrMtiCBwvlknSuytqkWudY2fK7Q/s1600/1177.acoustic-guitar-picspaper-com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4EmmeYBfVteczW5ItwrrOB2OniXqsi9rJoh_G2x8MFU5qLAW0k21A_HTthhFp425pZpvca5zIIMDDJn9CJiDHgB_0DwwiWCE_BMb6gyAv9lTYR_TQLyrMtiCBwvlknSuytqkWudY2fK7Q/s400/1177.acoustic-guitar-picspaper-com.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น หลวงพี่สะสมเครื่องดนตรี โดยเฉพาะกีต้าร์ มี 4 ตัว</td></tr>
</tbody></table>
 
 
       งานอดิเรกอย่างหนึ่งสมัยอยู่ญี่ปุ่นของหลวงพี่ก็คือการสะสมเครื่องดนตรี อพาร์ทเมนท์ของหลวงพี่ซึ่งกว้างขวางเพราะอยู่คนเดียวจึงเป็นกึ่งๆสตูดิโอดนตรีไป มีทั้งเปียโนไฟฟ้า และกีต้าร์ อีก เอ่อ.. ไม่มาก.. แค่ 4 ตัว ส่วนใหญ่มันจะทำหน้าที่เป็นเฟอร์นิเจอร์มากกว่าเป็นเครื่องดนตรี .. เพราะเกรงใจเพื่อนบ้านจึงไม่มีกลองชุด 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdJBpFmmPYkX4E2gpdEpw8mYkljWSxBbfnlODbbPtOcRHcyscxbbtgrPxHWzi8lHN8Japt_oVxdZIUE7WYmkGFjOQ3NkVo3kGE4LBXDzjDr2MxaROTfLk8Xl_4URce5KKuu-8MVshMLusi/s1600/0524-young-astronomy-voila-2012-002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdJBpFmmPYkX4E2gpdEpw8mYkljWSxBbfnlODbbPtOcRHcyscxbbtgrPxHWzi8lHN8Japt_oVxdZIUE7WYmkGFjOQ3NkVo3kGE4LBXDzjDr2MxaROTfLk8Xl_4URce5KKuu-8MVshMLusi/s400/0524-young-astronomy-voila-2012-002.jpg" width="266" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ตั้งกล้องดูดาว</td></tr>
</tbody></table>
        
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoyFDRXYU0WlZBgyIAm0WVauu_QDTapi3pFOwr2JVweQ6d21cRsdVWneLn2gFldvufw7y2ol7ZMawR7pAWkn5UHtXu1C8SJjLkcyL198OQPVNyP0ulYa0zkquDRTG8Jj93yp1me6u6rC4r/s1600/moon_2_nkn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoyFDRXYU0WlZBgyIAm0WVauu_QDTapi3pFOwr2JVweQ6d21cRsdVWneLn2gFldvufw7y2ol7ZMawR7pAWkn5UHtXu1C8SJjLkcyL198OQPVNyP0ulYa0zkquDRTG8Jj93yp1me6u6rC4r/s400/moon_2_nkn.jpg" width="265" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ภาพผิวดวงจันทร์</td></tr>
</tbody></table>
 
       อีกอย่างหนึ่งที่สะสมไว้คืออุปกรณ์ถ่ายภาพและ .. จะอะไรเสียอีก .. กล้องดูดาว .. หลวงพี่ใช้กล้องตัวนี้ส่องดูจนเห็นวงแหวนของดาวเสาร์และดวงจันทร์บริวารของดาวพฤหัส แบบเดียวกับที่กาลิเลโอเห็นเมื่อหลายร้อยปีก่อน ตอนกลางคืนบ่อยครั้งหลวงพี่เอาอุปกรณ์ดูดาวใส่ท้ายรถยนต์แล้วก็ขับไปคนเดียวบ้าง ชวนเพื่อนไปด้วยบ้างไปหาที่ดูดาวตามป่าตามเขา ครั้งสองครั้งแรกมีเพื่อนไปด้วย แต่พวกเขาคงหาความสุขจากการดูจุดขาวๆสว่างๆกลางท้องฟ้ามืดๆไม่เจอ ตอนหลังหลวงพี่จึงออกไปดูดาวคนเดียว แต่ปัญหาของญี่ปุ่นก็คือ หาสถานที่มืดสนิทปราศจากแสงไฟฟ้าได้ยากเย็นแสนเข็ญ 
 
 
       ครั้งหนึ่งอ่านเจอบทความว่านักดาราศาสตร์ส่องกล้องไปเจอระบบสุริยะจักรวาลที่มีดวงอาทิตย์หลายดวง นักวิทยาศาสตร์ตื่นเต้นกันมาก หลวงพี่อ่านเจอแล้วก็ขำๆ นึกในใจว่าพระพุทธเจ้าท่านบอกเอาไว้ตั้งนานแล้วมีบันทึกในพระไตรปิฎกว่าต่อไปเมื่อมนุษย์กิเลสหนาปัญญาหยาบมากขึ้น ดวงอาทิตย์ดวงที่สอง..และสาม..และสี่จนถึงเจ็ดดวง จะบังเกิดขึ้นบนท้องฟ้า .. 
 
 
 
       ครั้งหนึ่งหลวงพี่ยกอุปกรณ์ดูดาวลงไปตั้งส่องดูพระจันทร์ที่สวนสาธารณะใกล้ๆอพาร์ทเม้นท์ ก็มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินมาเยี่ยมๆมองๆ หลวงพี่เห็นว่าผู้ชายสนใจมากก็เลยเรียกไอ้หนุ่มมาดู เจ้าหนุ่มส่องพระจันทร์ผ่านกล้องแล้วก็อุทานไม่ขาดปากว่าสุโก้ยๆ พอคุยกันถูกคอหลวงพี่เลยชวนทั้งคู่มาที่อพาร์ทเม้นท์ ไอ้หนุ่มเห็นกีต้าร์เข้าเท่านั้นก็เลยแจมกีต้าร์กันสนุกสนาน คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ถ้าทำอะไรก็จะทำกันจริงๆ ไอ้หนุ่มคนนี้เล่นกีต้าร์สไตล์แจ็ส บลูส์ เก่งระดับเจ้าของกีต้าร์อยากจะมุดพื้นแทรกผนังหายตัวไปเลย 
 
 
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: left;">
Enough is enough </div>
<div style="text-align: left;">
( พอก็คือพอ แปลง่ายดีจัง ) </div>
 
...................................... 
 
       เมื่อหลวงพี่ตัดสินใจแล้วว่า 
จะบวชบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงพ่อ 
หลวงพี่ก็วางแผนจัดการทรัพย์สมบัติทั้งหมด  
อุปกรณ์ดูดาวและอุปกรณ์ถ่ายภาพส่วนใหญ่ 
รวมถึงรถยนต์และสกูทเตอร์ 
เปลี่ยนเป็นปัจจัย เอาไปสมทบกองกฐิน 
...................................... 
 
   พูดถึงกฐินปี 2546   สร้างอาคาร 60 ปีพระราชภาวนาวิสุทธิ์  
 
       ซึ่งหลวงพี่ปวารณาเป็นประธานกอง ตอนแรกก็คิดว่าสบายๆแบ่งเงินเดือนออกมาทยอยทำไปเรื่อยๆ ถึงเดือนที่ทอดกฐินก็เต็มกองพอดี ปรากฎว่าปีนั้นเป็นบุญพิเศษ พระเดชพระคุณหลวงพ่อเพิ่มบุญให้เป็นสองเท่าของปีที่ผ่านมา ซึ่งสำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างหลวงพี่ ก็นับว่าท้าทายใช้ได้เลย นับจากรับเป็นประธานกองกฐินก็พูดได้เลยว่าเงินเดือนออกมาแทบไม่ได้ใช้เอง ถวายเข้ากองกฐินเกือบทั้งหมด  
 
 
       ทำไปก็ปลื้มไป แล้วก็อธิษฐานจิตให้ได้มีโอกาสได้ศึกษาสมาธิขั้นสูง หวังว่าสักวันหนึ่งแทนที่จะเรียนรู้โลกและจักรวาลผ่านกล้องดูดาว เราจะไปดูเองด้วยใจที่เป็นสมาธิดังเช่นผู้มีรู้มีญาณทั้งหลาย 
 
 
       อุปกรณ์ถ่ายภาพที่เหลือนั้นมองว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับงานของวัด จึงรบกวนให้หลวงพี่รูปหนึ่งช่วยเป็นธุระ ส่วนกีต้าร์นั้นหลวงพี่ฝากน้องที่ญี่ปุ่นถือมาเมืองไทยเพื่อใช้ในงานพระศาสนา ภายหลังมีผู้ไปรวบรวมมาได้สามตัวและอยู่กับวงปัญจสิกขะจนถึงปัจจุบัน อุปกรณ์โฮมเธียร์เตอร์ถวายไปที่วัดไทยนากาโน่ เปียโนไฟฟ้ายกให้น้องคนหนึ่งไป ส่วนของที่เหลือก็เรียกเพื่อนๆที่ไปศูนย์โตเกียวด้วยกันมาเลือก ใครอยากได้อะไรก็เอาไป ทรัพย์สินอื่นๆรวมทั้งอสังหาริมทรัพย์ในประเทศไทยก็ไม่ได้เก็บไว้ในชื่อตัวเองเลย แจกจ่ายไปจนหมดสิ้น  
 
...................................... 
 
.. เกิดมาก็มาแต่ตัว จะบวชแล้ว 
ไม่รู้จะสะสมไว้ให้หนักไปทำไม.. 
 
...................................... 
 
       ทางด้านที่ทำงานตอนนั้นเป็นยุคทอง 
ของตลาดด้านโทรคมนาคม  
 
       ถ้าหลวงพี่อยากจะเอาดีในด้านหน้าที่การงานทางโลกนั้น 
มีหนทางให้ไปต่ออีกมากมาย (โดยไม่ต้องเลี่อยขาเก้าอี้ใคร ไม่ต้องไปใส่ร้ายป้ายข้อหาใครให้ตัวเองดูดีมีผลงาน .. เอ่อ .. ขอโทษ .. นอกเรื่องไปหน่อย)  
 
       อีกทั้งสัญญาเป็นเอ็กซแพทที่ญี่ปุ่นซึ่งต่อเป็นครั้งที่สองจะหมดปลายปี 2547 ปัญหาเดียวก็คือ.. 
 
 
<div style="text-align: center;">
 ถ้ารอทำงานให้ครบสัญญา </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
หลวงพี่จะไม่ได้บวชรุ่นบูชาธรรม</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
ไม่ทันแม้กระทั่งรุ่นเข้าพรรษา </div>
 
  ...................................... 
 
      หลวงพี่ตัดสินใจได้ง่ายๆ  
 
เดินไปคุยกับหัวหน้าเลยหกเดือนล่วงหน้า 
 
ว่าจะลาออกในเดือนมีนาคม 2547  
 
หัวหน้างานตกใจมาก 
 
แต่ที่สุดก็เคารพในการตัดสินใจของหลวงพี่ 
 
......................................   
   
       เพื่อไม่ให้การงานสะดุด หลวงพี่นั่งวางแผนกับหัวหน้าหาคนมาทำงานแทนตัวเองเพื่อถ่ายทอดงานให้ ในที่สุดก็ตกลงใจเลือกลูกน้องคนหนึ่งชาวฟินแลนด์  นอกจากตำแหน่งงานแล้วเจ้าลูกน้องคนนี้ยังได้สืบทอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่งที่หลวงพี่ใช้ประจำยามขี่สกูทเตอร์ไปด้วย ยังจำสีหน้าของลูกน้องตอนนั้นได้ดี แกปลื้มมากทีเดียว 
 
......................................   
 
And now, the end is near;  
and so I face the final curtain. 
My friend, I’ll say it clear, 
I’ll state my case, of which I’m certain. 
 
I’ve lived a life that’s full. 
I’ve traveled each and every highway; 
And more, much more than this, 
I did it my way. 
 
......................................   
 
 
 
<div style="text-align: center;">
และแล้วฉากสุดท้ายในชีวิตฆราวาส</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
ของหลวงพี่ก็มาถึง </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
ในวันหนึ่งกลางเดือนมีนาคม 2547</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
 
<div style="text-align: right;">
12  ส.ค. 2559 15:47</div>
<div>
 </div>
<div>
 </div>
<div>
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร</div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>
<div>
อ่านบทที่ 8 : Been there .. Done that ..</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html</a></div>
<div>
</div>
</div>

บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณ...

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. 
 
 
 
 
เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
 
........................... 
 
Been there .. Done that .. 
เป็นวลีที่เพื่อนฝรั่งชอบพูด มีความหมายประมาณว่า .. ที่นั่นก็เคยไป(แล้ว) ไอ้นั่นก็เคยทำ(แล้ว) .. 
........................... 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjf3Y37pdiY4sbtgV4F7KoMTwoPFu9kl5Nq3tE2D7Qs2FtYc951I_6g-sjXtfB8wNxFxnuoAgGftGY9MLTeDbgYciHaRrP-A96hyphenhyphenax2PAVxwf1aDCbPJTJpU3S5QiIt-_qKjy47oBGpkEEo/s1600/%25E0%25B9%2581%25E0%25B8%259C%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="233" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjf3Y37pdiY4sbtgV4F7KoMTwoPFu9kl5Nq3tE2D7Qs2FtYc951I_6g-sjXtfB8wNxFxnuoAgGftGY9MLTeDbgYciHaRrP-A96hyphenhyphenax2PAVxwf1aDCbPJTJpU3S5QiIt-_qKjy47oBGpkEEo/s400/%25E0%25B9%2581%25E0%25B8%259C%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">แผนที่ Setagaya, JAPAN</td></tr>
</tbody></table>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtPEfICh9UqjXvNU4exL5WnT4v2P5benhuQ3OoQyikY7Lui6wO3xAqMuBq0lxa1IJqJ5lZRRRvSH2VSvqj-Vy8wrlAn44EeCWA_S4DIyTzhs8eIaVAyJBZeJD9lAdMSQ1dNUtbGjvn-Rog/s1600/%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtPEfICh9UqjXvNU4exL5WnT4v2P5benhuQ3OoQyikY7Lui6wO3xAqMuBq0lxa1IJqJ5lZRRRvSH2VSvqj-Vy8wrlAn44EeCWA_S4DIyTzhs8eIaVAyJBZeJD9lAdMSQ1dNUtbGjvn-Rog/s400/%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ย่านช๊อปปิ้ง เซตากาย่า</td></tr>
</tbody></table>
       ตอนย้ายไปอยู่ที่ญี่ปุ่น ... 
หลวงพี่เลือกอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งแถวเซตากาย่าในกรุงโตเกียวติดกับสวนสาธารณะเล็กๆ จริงๆต้องเรียกว่าสตูดิโอเพราะไม่มีการกั้นผนังเป็นห้องเล็กห้องน้อย เป็นห้องโล่งกว้าง อยู่สบาย เรียบง่ายคลาสสิค บางครั้งก็ชวนเพื่อนๆที่ทำงานมาทำอาหารทานกัน หลวงพี่โชว์ฝีมือเจียวไข่ทำต้มยำเลี้ยง เพื่อนชาวญี่ปุ่นชมกันใหญ่ว่าสุโก้ยๆ ตอนหลังอยู่นานๆเข้าจึงรู้ว่าคนญี่ปุ่นสุภาพมาก เขามักจะพยายามพูดให้เรารู้สึกดี จริงๆแล้วจึงไม่รู้ว่าเราทำอาหารอร่อยจริงๆรึว่าเขาแกล้งชมให้เราสบายใจ  
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi6ermEmfflQHGInwiILMtYOLOFTvWZzCvPNi482A-vcuRu6wRJYa3Pw-bLgJQ91-QnQC8AgXMcG8fvlz3nQqK_DebY5pxJa2-itypqMp8cnfd6lQYXzKIN8_jFyl3h9iG13TaH8LfcKHf/s1600/Keisei-Skyliner-Tokyo-Subway-packet-01.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi6ermEmfflQHGInwiILMtYOLOFTvWZzCvPNi482A-vcuRu6wRJYa3Pw-bLgJQ91-QnQC8AgXMcG8fvlz3nQqK_DebY5pxJa2-itypqMp8cnfd6lQYXzKIN8_jFyl3h9iG13TaH8LfcKHf/s400/Keisei-Skyliner-Tokyo-Subway-packet-01.JPG" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ภายในสถานีรถไฟ ไปโตเกียว</td></tr>
</tbody></table>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0Pd80Wh7skK6PejLvWE_-g0ItJBop2pHW5qs05r7Mt57Oiti9lEyS4WhQ89QNCsYMU-BYFD5kxp2YtcIFfu1a1nW6fXQjxm4K1RdhXZlka8eyFWossMAlwyz_IxtGkPYlXcS1HUB3KARI/s1600/maxresdefault+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0Pd80Wh7skK6PejLvWE_-g0ItJBop2pHW5qs05r7Mt57Oiti9lEyS4WhQ89QNCsYMU-BYFD5kxp2YtcIFfu1a1nW6fXQjxm4K1RdhXZlka8eyFWossMAlwyz_IxtGkPYlXcS1HUB3KARI/s400/maxresdefault+%25281%2529.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ป้ายสีดำ บอกสถานีต่อไป เหมือนรถไฟฟ้าบ้านเรา</td></tr>
</tbody></table>
 
       ช่วงสุดสัปดาห์นอกจากหาเดินดูซื้อข้าวของชมบ้านเมืองแล้ว  
 
กิจกรรมอย่างหนึ่งที่หลวงพี่ชอบมากก็คือ 
 นั่งรถไฟไปจนสุดสายทางทิศตะวันตกของโตเกียว  
 
แค่ชั่วโมงเดียวก็ไปถึงส่วนที่เป็นป่าเขา  
 
หลวงพี่ชอบไปเดินป่า  
 
แล้วก็นั่งริมน้ำถอดรองเท้าเอาเท้าแช่น้ำเล่น  
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7aBxz_zbPMYrPypw9iOKxBVcisqTIZm5U1VexvgU-GRa9BXuJQhNiIYMVH2Fpbo4mQrJyj8Hu_9UemMRLdMbdO6CA_1FM_H9_T5LnpC08x4zOruWaN0OApdwXx0ui0rEnpO2lWl_fYZ8f/s1600/Yatadera+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7aBxz_zbPMYrPypw9iOKxBVcisqTIZm5U1VexvgU-GRa9BXuJQhNiIYMVH2Fpbo4mQrJyj8Hu_9UemMRLdMbdO6CA_1FM_H9_T5LnpC08x4zOruWaN0OApdwXx0ui0rEnpO2lWl_fYZ8f/s400/Yatadera+2.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzNKObbzaF1FRLHBMGFzXR7rAvLJTgOPO85oMH8NteMgM8gcAgDBC6Hq1Pvefuix_YkIwtIZWjguaoIdFomJYlGMGRIa0FNOvuB12Saj6ctMY94kOIqaRRCGaQBodr562-S-8SEmuH7KEW/s1600/travelpantip_fukuoka68.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzNKObbzaF1FRLHBMGFzXR7rAvLJTgOPO85oMH8NteMgM8gcAgDBC6Hq1Pvefuix_YkIwtIZWjguaoIdFomJYlGMGRIa0FNOvuB12Saj6ctMY94kOIqaRRCGaQBodr562-S-8SEmuH7KEW/s400/travelpantip_fukuoka68.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJeoQ804xNh9ifYDBKORTcfkcdrAVPy62_V62W7-Q6Qslxut80UCVjzT7InhQQP0-CtsBTrh286HN8fXwbGG0L4vJEthhwckScWyo4A_zpq9SNxZR-dIyh-ULtLYXDeS_iMq16uQ1h6XLc/s1600/3.6.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJeoQ804xNh9ifYDBKORTcfkcdrAVPy62_V62W7-Q6Qslxut80UCVjzT7InhQQP0-CtsBTrh286HN8fXwbGG0L4vJEthhwckScWyo4A_zpq9SNxZR-dIyh-ULtLYXDeS_iMq16uQ1h6XLc/s400/3.6.JPG" width="400" /></a></div>
 
........................... 
 
 
       ในฤดูร้อนช่วงเดือนกรกฏาคมของทุกปี ทางการเปิดให้นักท่องเที่ยวเดินขึ้นไปจนถึงยอดเขาฟูจิ  
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX8Ll_Ids_zY8fXc4Vi-6zNj48yRDhImJhzwceTMhwDnEABrorhnaNAvWYfNbonZJUPlyOY7PU4RyTYL9h_n5eELqYq18-xZY_zv6M3s2HFyuCUm0VmnDLegbljCisxHqiknc9esbq4Oq-/s1600/Image.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="238" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX8Ll_Ids_zY8fXc4Vi-6zNj48yRDhImJhzwceTMhwDnEABrorhnaNAvWYfNbonZJUPlyOY7PU4RyTYL9h_n5eELqYq18-xZY_zv6M3s2HFyuCUm0VmnDLegbljCisxHqiknc9esbq4Oq-/s400/Image.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ภูเขาไฟฟูจิ หรือ ฟูจิซาน</td></tr>
</tbody></table>
       แน่นอนหลวงพี่ไม่พลาดกิจกรรมอย่างนี้อยู่แล้ว ปี 2545 หลวงพี่ชวนเพื่อนร่วมงานชาวมาเลเซียกับชาวสิงคโปร์เดินขึ้นยอดเขาฟูจิ เริ่มเดินตั้งแต่สองทุ่ม กว่าจะถึงยอดเขาต้องใช้ทั้งกำลังขาและกำลังใจเป็นอย่างมาก เพื่อนสองคนทำท่าจะถอดใจกันหลายครั้งเพราะยิ่งสูงอากาศก็ยิ่งเบาบางทำให้เหนื่อยง่าย หกโมงเช้าก็ถึงพอดี 
 
...........................
       
 
 เป็นการฉลองวันเกิด 
ครบรอบ 40 ปีของหลวงพี่ 
แบบลืมไม่ลง ..  
 
ประหนึ่งเป็นการซ้อมไว้  
อีกหลายปีต่อมา 
หลวงพี่จะได้ไปเดินขึ้นลงเขา 
อีกหลายครั้ง  
แต่ไม่ใช่ในญี่ปุ่น 
 
........................... 
 
       หลวงพี่มีรถสกู้ทเตอร์(คล้ายรถเวสป้า)คันใหญ่อยู่หนึ่งคัน บางครั้งจะใช้รถคันนี้ ขับไปทำงานที่ศูนย์วิจัยที่โยโกสุกะ ซึ่งอยู่เลย โยโกฮาม่า ไปหน่อย แต่ส่วนใหญ่จะนั่งรถไฟ บ่อยครั้งที่ต้องนั่งรถไฟหัวจรวด(ชิงกันเซ็น)ไปประชุมกับลูกค้าที่ต่างจังหวัดเช่นเซ็นได หรือโอซาก้า  
 
       มีครั้งหนึ่งตกรถชิงกันเซ็นเพราะไปถึงชานชาลาช้าไปแค่ไม่กี่วินาที พนักงานประจำชานชาลาก็เห็น พนักงานประจำประตูก็เห็นแต่เขาก็ปิดประตูออกรถไปหน้าตาเฉย ความตรงต่อเวลาของคนญี่ปุ่นนี่ต้องถือว่าสุดยอดจริงๆ  
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgn9k5fL2wgmqJ8oLlvdhE-gDfTWmSp9NHR6RqY9jlvxdaB7aMrKNO8CJIJxf5-ZiHa-I-eNVSdL2krDA4aM1KmownQilVRV9iyjMr4Rip1k_cYSbc-b5QURqPOjJy-4IN-Y09jckxBOkmp/s1600/Image+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="250" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgn9k5fL2wgmqJ8oLlvdhE-gDfTWmSp9NHR6RqY9jlvxdaB7aMrKNO8CJIJxf5-ZiHa-I-eNVSdL2krDA4aM1KmownQilVRV9iyjMr4Rip1k_cYSbc-b5QURqPOjJy-4IN-Y09jckxBOkmp/s400/Image+%25281%2529.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">รถไฟ "ชินกังเซ็น"</td></tr>
</tbody></table>
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilrdzWq3vliFJdI0I-6rLkB5zGuDLav879dXkNQGeG5SCFtyyzEkQj0sp2recEK4CVe-xPgKmZufzXP_WEO2zltDdrt-EPQpFOpNwbA4a4TGofNO9rM_x41T02opQmB5CH0ueTdgPfAqxk/s1600/37670.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="205" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilrdzWq3vliFJdI0I-6rLkB5zGuDLav879dXkNQGeG5SCFtyyzEkQj0sp2recEK4CVe-xPgKmZufzXP_WEO2zltDdrt-EPQpFOpNwbA4a4TGofNO9rM_x41T02opQmB5CH0ueTdgPfAqxk/s400/37670.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">รถไฟ "ชินกังเซ็น" ที่ทั้งวิ่งเร็ว สะอาด แถมตรงต่อเวลา</td></tr>
</tbody></table>
 
        วันหนึ่งขณะไปทำธุระที่สถานฑูตไทย หลวงพี่ก็เห็นหนังสือของวัดพระธรรมกายโตเกียว จากนั้นจึงได้ไปปฏิบัติธรรมและทำบุญที่ศูนย์โตเกียวเป็นประจำ ตอนนี้แทนที่จะขี่สกูทเตอร์เที่ยวหลวงพี่ก็เปลี่ยนเป็นขี่มันไปใส่บาตรและไปศูนย์ปฏิบัติธรรมแทน  
 
 ครั้งหนึ่งในปี 2546   
 
        ขณะกลับมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย จำได้ว่าตอนเย็นมีการบูชาหลวงปู่ที่บริเวณสระน้ำหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี เจ้าหน้าที่จัดให้หลวงพี่ได้ยืนคู่กับประธานกฐินปีก่อนหน้านั้น หลวงพี่ก็มาคิดว่าถึงเราจะทำงานต่างประเทศก็เป็นแค่มนุษย์เงินเดือน ไม่เฉียดใกล้ความเป็นเศรษฐีเลย ทำอย่างไรจะทำบุญได้มากๆเหมือนเจ้าภาพท่านนั้น พลันความคิดก็เกิดขึ้นว่า ..... 
 
 
ทรัพย์สินเงินทองเราอาจไม่มากมาย แต่มีอย่างหนึ่งที่เจ้าภาพท่านนั้นทำอย่างเราไม่ได้ นั่นคือเราเป็นผู้ชายบวชถวายชีวิตได้เลย 
 
 
<div style="text-align: center;">
..แล้ววันที่ถือว่าเป็นวันแห่งการตัดสินใจก็มาถึง.. </div>
 
 
      วันหนึ่งขณะเดินอยู่บนสภาธรรมกายสากลหลังใหม่ หลวงพี่ได้ยินเสียงเพลงๆหนึ่ง เมื่อตั้งใจฟังเนื้อร้องก็เหมือนถูกสะกด  
 
 ........................... 
 

จากเรือน  
เหมือนนกที่จากคอน  
ไม่อาวรณ์เมื่อจรจากมา  
สร้างชีวีให้มีคุณค่า  
แสวงหาแต่หนทางพระนิพพาน 
........................... 
 
 
 
<div style="text-align: center;">
 ..เพลงชีวิตสมณะ.. </div>
<div style="text-align: center;">
ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านแต่งนั้น </div>
<div style="text-align: center;">
ลึกซึ้งกินใจหลวงพี่</div>
<div style="text-align: center;">
อย่างไม่อาจบรรยายได้ </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
 
       ภาพชีวิตที่ผ่านมาในตอนนั้นของหลวงพี่สี่สิบปีเศษ จะว่านานก็นาน แต่พอนึกๆดูก็ไม่มีอะไร จากวัยเด็กเที่ยววิ่งเล่น มาสู่วัยรุ่นติดเพื่อน มาสู่วัยทำงาน ต่อสู้ฝ่าฟันชีวิตมา อะไรที่เคยอยากทำ ก็ไปทำมาจะหมดแล้ว ที่ไหนที่อยากไปก็ไปมาจนทั่ว อะไรที่อยากได้ก็ไปหาซื้อมา ใช้ชีวิตหัวหกก้นขวิดมาแทบจะทุกรูปแบบ  
 
 
<div style="text-align: center;">
แล้วเราเกิดมาทำอะไร?</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
        สี่สิบปีแรกของชีวิตเราผ่านไปแล้ว ที่เหลืออยู่จะรู้ได้อย่างไรว่าจะอยู่ได้อีกกี่ปี? คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่มี ภาระเครื่องกังวลอะไรก็ไม่มีแล้ว พลันคำพูดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อก็ก้องขึ้นมาในใจ 
 
........................... 
 
.. เมื่อรู้แล้วว่าในโลกนี้ไม่มีความสุขที่แท้จริง ให้กลับมาหาหลวงพ่อ หลวงพ่อรออยู่ .. 
........................... 
 
 ปี 2546  
 
       พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยอายุ 59 ปี หลวงพี่รู้แล้วว่าในโอกาสที่ท่านอายุครบ 60 ปี หลวงพี่จะถวายอะไรบูชาธรรมท่าน .. 
 
 
<div style="text-align: right;">
 
10  ส.ค. 2559 16:49</div>
 
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร</div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 7 ชีวิตคือการเดินทาง (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 7 ชีวิตคือการเดินทาง (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ชีวิตคือการเดินทาง เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล !!! โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิ...

บทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqC-rtYWV-GAAHl6PHo-ecUQ5okrJYBjZ5NC_rwLdUfhmjbyj7v69GeUtl0ApJe21JWWOFZMSqGuYMKF4ZJOS6gx9R6faPRFGj_fapi2MGbrdIGd9yy3Ssbevsk8w8jto5sqlVyaaNsDAV/s1600/104167191.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="170" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqC-rtYWV-GAAHl6PHo-ecUQ5okrJYBjZ5NC_rwLdUfhmjbyj7v69GeUtl0ApJe21JWWOFZMSqGuYMKF4ZJOS6gx9R6faPRFGj_fapi2MGbrdIGd9yy3Ssbevsk8w8jto5sqlVyaaNsDAV/s400/104167191.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ชีวิตคือการเดินทาง</td></tr>
</tbody></table>
 
 
เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล !!! 
 
 โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
 
 
 
      
  ไม่นานนักหลังจากคุณแม่ถึงแก่กรรม  
 
 คุณพ่อก็ป่วยเป็นมะเร็งปอด  
 
เพียงหกเดือนหลังจากหมอตรวจพบโรคร้ายท่านก็เสียชีวิต  
 
 หลวงพี่อยู่กับท่านที่ข้างเตียงผู้ป่วยจนถึงวาระสุดท้าย ..  
 
 
 
 
<div style="text-align: center;">
จะทำอย่างไรต่อไปดี? </div>
 
       ตั้งใจจะตอบแทนบุญคุณท่านทั้งสอง แต่ท่านก็มาจากไปแล้วทั้งคู่ หลวงพี่มีพี่สองคน คนกลางเป็นผู้หญิง เราเข้าเรียนพร้อมกันและมักจะอยู่ห้องเดียวกัน พี่สาวคนนี้เรียนเก่งมาก แต่ต่อมาป่วยหนักจนไม่สามารถเรียนหนังสือได้ ต้องออกจากโรงเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยม คุณพ่อคุณแม่ห่วงลูกคนนี้มาก เมื่อทั้งคุณพ่อคุณแม่เสียชีวิตแล้ว จึงเป็นภาระของพี่ชายคนโตในการดูแลน้องสาว 
 
       มาถึงตอนนี้หลวงพี่จึงมีความตั้งใจว่าจะทำงานเก็บเงินให้พี่ๆสักก้อน พอหายห่วงแล้วจะได้มาบวชตามความตั้งใจ  
   
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgetxHHyPCdfxEQNHNxVSflSPRPOGTJa5b7OmZ99yluam7LxxPwMbyzhqMaT82bzeXuvb3OlJCYpqs2_sZ-XR-k4fI8QXNuGcfZEj3D0IqVLlx08zb-mcDtTqad-pSJl_POMxXMFVrnb0BU/s1600/SITAlogo-strapline1181x+472.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="160" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgetxHHyPCdfxEQNHNxVSflSPRPOGTJa5b7OmZ99yluam7LxxPwMbyzhqMaT82bzeXuvb3OlJCYpqs2_sZ-XR-k4fI8QXNuGcfZEj3D0IqVLlx08zb-mcDtTqad-pSJl_POMxXMFVrnb0BU/s400/SITAlogo-strapline1181x+472.jpg" width="400" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">
 ปี 2537 </div>
 
       หลวงพี่เข้าทำงานที่ SITA Telecom ซี่งเป็นบริษัทสื่อสารข้อมูลของสายการบินทั่วโลก มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองนีซ ประเทศฝรั่งเศส ที่ไหนมีสนามบินนานาชาติ ที่นั่นต้องมีออฟฟิสของ SITA อยู่เสมอ (อธิบายให้เข้าใจง่ายๆว่า สายการบินทั่วโลก ลงขันกันตั้ง SITA ขึ้น เพื่อใช้เป็นกองกลางในการดูแลระบบสื่อสารข้อมูล)  
 
 
       งานของหลวงพี่คือการสอนอุปกรณ์และโปรโตคอลการสื่อสารข้อมูลให้กับพนักงานของ SITA ในประเทศแถบเอเซีย  
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjS0bMcxu7zm4UNTIZNhebaMYx9polaqubCUXs8jhNY2lNhhiShWrLLw4Y75-PS_DRcYuzHv9iKex-PMCmOGp6vjJxYxIlaKvXqyi52mUTgXzh73M44RQ09VCTVtmTO6PB32_hmDK5k8IRJ/s1600/Turkish+Airlines_300x300.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjS0bMcxu7zm4UNTIZNhebaMYx9polaqubCUXs8jhNY2lNhhiShWrLLw4Y75-PS_DRcYuzHv9iKex-PMCmOGp6vjJxYxIlaKvXqyi52mUTgXzh73M44RQ09VCTVtmTO6PB32_hmDK5k8IRJ/s400/Turkish+Airlines_300x300.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
       ชีวิตช่วงนี้ของหลวงพี่ต้องเดินทางเป็นว่าเล่น เดินทางจนต้องเพิ่มหน้าพาสพอร์ทบ่อยๆจนพาสพอร์ทหนาตึ้ก บ่อยครั้งเมื่อผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง เจ้าหน้าที่ต้องใช้เวลาหาหน้าวีซ่าเป็นนานสองนานกว่าจะเจอ ทำงานที่ SITA อยู่ 2 ปีหลวงพี่เดินทางไปเกือบสามสิบประเทศทั้งไปเรียนและไปสอน บางประเทศก็ไปหลายๆครั้ง  
 
 
       เคยคุยเล่นกับเพื่อนร่วมงานว่าไปลอนดอนบ่อยกว่าไปวงเวียนใหญ่อีก เดินทางบ่อยจนคนข้างบ้านคิดว่าหลวงพี่ทำงานสายการบิน 
 
       แม้จะต้องใช้ความรู้ความสามารถอย่างมากในการทำงาน ทั้งเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทาง แต่รายได้สมัยทำงาน SITA ก็แค่อยู่ในระดับพออยู่ได้ ยังไม่เห็นวี่แววเลยว่าจะเก็บเงินก้อนได้อย่างไร 
 
        
       .. หลวงพี่อธิษฐานกับพระเดชพระคุณหลวงปู่บ่อยครั้งว่าขอให้หลวงพี่ได้หลุดพ้นจากพันธนาการทั้งหลายโดยเร็วเถิด จะมาบวชช่วยหลวงปู่เผยแผ่พระพุทธศาสนา วิชชาธรรมกาย .. อีกไม่นานแล้วคำอธิษฐานของหลวงพี่กำลังจะกลายเป็นความจริง .. 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0zHDs9624Nn8Xag0GUDNs3cxARVOvB48HomfILBK61Z9Gk85z6CWOdvI5Mzpg9p4YYegW9woJvkKtFAAxzWT67qpSbIsWlnxdMYM2W-Gl4Q-aMvdIzlzjVTMpeTXvHHpqePnnCzdfkpME/s1600/download.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0zHDs9624Nn8Xag0GUDNs3cxARVOvB48HomfILBK61Z9Gk85z6CWOdvI5Mzpg9p4YYegW9woJvkKtFAAxzWT67qpSbIsWlnxdMYM2W-Gl4Q-aMvdIzlzjVTMpeTXvHHpqePnnCzdfkpME/s400/download.jpg" width="400" /></a></div>
 
       ในที่สุดหลวงพี่ก็ถูกชักชวนให้มาทำงานที่บ.โนเกียเทเลคอมมูนิเคชั่นส์ (ไม่ใช่ส่วนที่ขายโทรศัพท์มือถือ) ในแผนกฝึกอบรม  เนื่องจากเป็นยุคที่โนเกียพึ่งเข้ามาบุกเบิกตลาดในเอเซีย ในช่วงนั้นจึงมีเอ็กซแพท (Expat คือพนักงานบริษัทที่ทำงานนอกประเทศของตัวเอง โดยบริษัทรับผิดชอบค่าใช้จ่ายให้ทุกอย่าง ทั้งค่าที่พัก ค่าเล่าเรียนลูก ค่าเดินทาง ค่าประกันต่างๆ) ทำงานเป็นจำนวนมาก 
 
       ช่วงนั้นธุรกิจในเมืองไทยกำลังบูมมีลูกค้ารายใหญ่หลายราย ประเทศไทยก็เลยได้เป็นสำนักงานประจำภูมิภาคเอเซียแปซิฟิค 
 
 
       เนื่องจากภาวะการแข่งขันที่สูงในโลกธุรกิจทุกคนต้องทำงานอย่างหนัก เลิกงานแล้วพนักงานก็จะจับกลุ่มสังสรรค์กันคลายเครียดตามประสาชาวโลก ซึ่งหลวงพี่ก็จะหลบเลี่ยงเสมอ ยกเว้นเป็นงานเลี้ยงที่หลบไม่ได้ หลวงพี่ทำให้ฝรั่งงงกันบ่อยๆ เมื่อมาชักชวนให้ดื่มเหล้า หลวงพี่ก็จะตอบสบายๆว่า Sorry I don’t drink. (ขอโทษผมไม่ดื่ม) ฝรั่งหลายคนคงไม่เคยเจอคนไม่ดื่มเหล้า พยายามถามว่าหลวงพี่มีปัญหาสุขภาพอะไรหรือเปล่า  
 
       แต่ในที่สุดทุกคนก็ยอมรับว่าหลวงพี่ไม่สูบบุหรี่และไม่ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ 
 
 
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
 ใครบอกว่าไม่ดื่มเหล้าเข้าสังคมไม่ได้? </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
 ใครบอกว่าไม่ดื่มเหล้าการงานจะไม่ก้าวหน้า?</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhIcQX8JT8ASU5hfJ-cCB-8hIHSxaTxkUod15hoHi70SY9Fpq_wqYQe6Mo0BpaLLcaRHIEky2rAfLvBhXLetTfZOzIorSJ4_W-X1VoJp9cgzXFAUb-dEz2O0jP_HoFXSSj9ESTUAEn7nmYJ/s1600/1381903374-1377989650-o.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhIcQX8JT8ASU5hfJ-cCB-8hIHSxaTxkUod15hoHi70SY9Fpq_wqYQe6Mo0BpaLLcaRHIEky2rAfLvBhXLetTfZOzIorSJ4_W-X1VoJp9cgzXFAUb-dEz2O0jP_HoFXSSj9ESTUAEn7nmYJ/s320/1381903374-1377989650-o.jpg" width="320" /></a></div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
       
 
 
  ปี 2540   
 
       บริษัทลงทุนสร้างศูนย์ฝึกอบรมขึ้นที่ออฟฟิสที่ซอยรางน้ำ เพื่อใช้อบรมลูกค้าของบริษัทจากทั่วภูมิภาคเอเซียแปซิฟิค .. หลวงพี่ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดการศูนย์ฝึกอบรม  
 
       จำได้ครั้งหนึ่งไปประชุมที่ฟินแลนด์มีผู้จัดการศูนย์ฝึกอบรมจากทั่วโลกมาประชุมกัน ตอนกลางคืนก็พากันไปเลี้ยงสังสรรค์ แน่นอน..ติดลมกินเหล้ากันเมามาย ตกเช้าพอเจอกันผู้จัดการจากดัลลัสก็บอกกับหลวงพี่ว่า  
       Thada, you are wise that you don’t drink. I’ve got a terrible headache now. (ธาดา ยูคิดถูกแล้วที่ไม่ดื่มเหล้า ตอนนี้ไอปวดหัวชิ้บ...) 
 
 
 
  ปี 2541    
 
        ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายฝึกอบรมระดับภูมิภาคว่างลง .. หัวหน้าเรียกหลวงพี่เข้าไปพบ แล้วแจ้งว่าหลายปีที่ผ่านมาตำแหน่งงานระดับนี้จะมีแต่เอ็กซแพทมาดูแล เพราะต้องเป็นตัวแทนของบริษัทไปพบและเจรจากับลูกค้าทั่วทั้งภูมิภาค แต่บริษัทก็อยากจะทำให้เป็นตัวอย่างว่าพนักงานในประเทศก็มีโอกาสรับผิดชอบงานสำคัญๆเช่นกัน จึงมอบตำแหน่งที่ว่างลงนั้นให้หลวงพี่  
 
       ถัดมาอีกไม่นาน บ.โนเกียได้ไปเปิดศูนย์วิจัยที่ญี่ปุ่นและเริ่มมีลูกค้าหลายราย ตอนแรกๆหลวงพี่ต้องแบ่งเวลาครึ่งหนึ่งไปอยู่ญี่ปุ่นและอีกครึ่งหนึ่งกำกับดูแลงานในประเทศอื่นๆ ปลายปี 2543 บริษัทก็ส่งหลวงพี่ไปประจำเป็นเอ็กซแพทที่ญี่ปุ่น เพื่อสร้างศูนย์ฝึกอบรมและดูแลศูนย์วิจัยด้วย  
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-CebiDamDfaDhr_0XauwqeX7fIcazxLgD8Yv9IMMh9W47cma-qeptwAdD9cTIUBCame05wVpDc9KLU4-6kibEq14Bqlr06OslaWYCA1lqoiU5-wBz0RTKF8cHFaEtcGoldcsBDSWvBrdB/s1600/public-commitment-gets-you-running-to-the-goal-line-group-AFhY8e-clipart.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="313" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-CebiDamDfaDhr_0XauwqeX7fIcazxLgD8Yv9IMMh9W47cma-qeptwAdD9cTIUBCame05wVpDc9KLU4-6kibEq14Bqlr06OslaWYCA1lqoiU5-wBz0RTKF8cHFaEtcGoldcsBDSWvBrdB/s400/public-commitment-gets-you-running-to-the-goal-line-group-AFhY8e-clipart.jpg" width="400" /></a></div>
 
       ในเวลาไม่นานหลวงพี่ก็ส่งเงินมาให้พี่ชายซื้อที่ดินและสร้างบ้านอีกทั้งปรับปรุงบ้านของคุณพ่อคุณแม่เป็นห้องให้เช่า ส่วนพี่สาวนั้นเสียชีวิตไปก่อนหน้านั้น ..  
 
ถึงตอนนี้หลวงพี่ก็หมดห่วงแล้ว .. 
 
 
 
<div style="text-align: right;">
8  ส.ค. 2559 14:48 
 </div>
<div>
<div style="text-align: right;">
 โดยพระธาดา จรณธโร</div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 
 
 
อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 </div>

บทที่ 7 ชีวิตคือการเดินทาง (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 11 ชีวิตใหม่..ในเพศสมณะ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

บทที่ 7 ชีวิตคือการเดินทาง (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ฟอร์มรายชื่อติดต่อ