Buddhism under crisis

บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 10 : ซาโยนาระ เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) .......

บทที่ 10  :  ซาโยนาระ 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmBqw8K4dlgnU7TU53MQYqMouknUdcMcr55ncOVPyXyDd5weL338B8iRNGV7btLch-Jnr3swFelVVWwtYIfhNmHhEE4s2zL44IpRRZEL85GU6oNOU28_k4kmJTGelJaJmtCqfQTut6JvWJ/s1600/hqdefault.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmBqw8K4dlgnU7TU53MQYqMouknUdcMcr55ncOVPyXyDd5weL338B8iRNGV7btLch-Jnr3swFelVVWwtYIfhNmHhEE4s2zL44IpRRZEL85GU6oNOU28_k4kmJTGelJaJmtCqfQTut6JvWJ/s320/hqdefault.jpg" width="320" /></a></div>
 เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
 โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
...................................... 
 
 
       เมื่อตั้งใจเป็นประธานกองกฐินและตั้งใจบวชบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงพ่อในโอกาสที่ท่านจะอายุครบ 60 ปีในปีถัดมาแล้ว ในช่วงเข้าพรรษาปี 2546 หลวงพี่ก็มาคิดว่า  
 
 
<div style="text-align: center;">
..บวชคราวนี้ตั้งใจอยู่กันยาวเลย </div>
<div style="text-align: center;">
ลองมาทดสอบกำลังใจตัวเอง</div>
<div style="text-align: center;">
ดูซิว่าจะไปรอดไหม </div>
<div style="text-align: center;">
ก็เลยอธิษฐานถือศีลแปดตลอดพรรษา.. </div>
 
 
       ซึ่งก็มีผลพลอยได้หลายอย่าง เพราะปกติอาหารมื้อเย็นนั้นเป็นมื้อที่แพงที่สุด ในขณะที่ร่างกายไม่ได้ต้องการพลังงานไปใช้อะไรมากมาย สาเหตุที่มีลูกกันเต็มบ้านมีหลานกันเต็มเมือง ส่วนหนึ่งก็เพราะอาหารมื้อเย็นนี่แหละ!  
 
 
       เมื่อออกพรรษาแล้วก็คิดว่า อีกไม่กี่วันก็จะทอดกฐินแล้ว ทำบุญขณะถือศีลห้ากับทำบุญขณะถือศีลแปด แบบหลังย่อมได้บุญมากกว่า ก็เลยต่อเวลาการถือศีลแปดต่อไป เมื่อทอดกฐินเสร็จก็มาคิดต่อว่า นี่ก็ปลายปีแล้วอีกไม่กี่เดือนก็จะบวชอยู่แล้ว ถือศีลแปดมาสามสี่เดือนก็เริ่มคุ้นเคยจะย้อนกลับไปถือศีลห้าทำใม?   
 
 
 
 
<div style="text-align: center;">
<div style="text-align: center;">
..ในที่สุดหลวงพี่ก็ถือศีลแปด</div>
<div style="text-align: center;">
ตลอดตั้งแต่ต้นพรรษา</div>
<div style="text-align: center;">
จนกระทั่งถึงวันที่เข้ารายงานตัว</div>
<div style="text-align: center;">
อบรมเป็นธรรมทายาทเลย 
 
รวม 8 เดือนเศษ..</div>
</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
       ขอบอกว่ามันต้องใช้กำลังใจมหึมามหาศาลทีเดียว .. ถือศีลอยู่ในวัดหรือในป่าในเขามันก็อย่างหนึ่ง .. แต่การถือศีลแปดขณะที่พักอยู่คนเดียวในอพาร์ทเม้นท์กลางมหานครโตเกียวนั้นมันก็อีกอย่างหนึ่ง! 
 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoWW5kf9_sNYGUgQv62fksPTeK2YPu8OiUgRYSA02s9gZkZBlaKpSEJtWsykpkjKgJiywoG8jVaU7vVsDrr9sHb3aNOGZ90QDYLiA9AGnFNjLCiT7O09eR9wYslLU4uQYA5kqjli6qXojN/s1600/58Mongkolcheevit38_v2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="350" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoWW5kf9_sNYGUgQv62fksPTeK2YPu8OiUgRYSA02s9gZkZBlaKpSEJtWsykpkjKgJiywoG8jVaU7vVsDrr9sHb3aNOGZ90QDYLiA9AGnFNjLCiT7O09eR9wYslLU4uQYA5kqjli6qXojN/s400/58Mongkolcheevit38_v2.jpg" width="400" /></a></div>
      
 
    หลวงพี่สะสมเทปธรรมะมงคลชีวิต 38 ประการตั้งแต่เข้าวัดใหม่ๆ แต่จนแล้วจนรอดก็ฟังไม่จบทั้ง 38 มงคลสักที จนกระทั่งมีแบบ MP3 พกพาสะดวก ในช่วงปีสุดท้ายที่อยู่ญี่ปุ่นนี้เอง ที่หลวงพี่ตั้งใจว่าจะฟังทุกมงคลเริ่มตั้งแต่ต้นจนจบให้ได้ จึงพกเครื่องฟัง MP3 ไปด้วยทุกที่ แต่ไม่ได้กะเกณฑ์ว่าจะต้องฟังให้จบทั้งหมดเมื่อไหร่ ว่างเมื่อไหร่โดยเฉพาะช่วงเดินทางนั่งรถไฟไปไหนมาไหนก็เปิดฟังไปด้วย  
 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGUStj8zFoYX53_YkFOHWLToKjxv5bQKAEl_szIMl2tTPCNs4frNyw5zYrm_uU40ZfGUZ8VxXp_Qmtv8l3V_losWHvhdwNBIp-z4NNjsRv8Hsc8AErKMIlGCNKbViCXNOzD2A1dfzYPfTj/s1600/mongkol1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGUStj8zFoYX53_YkFOHWLToKjxv5bQKAEl_szIMl2tTPCNs4frNyw5zYrm_uU40ZfGUZ8VxXp_Qmtv8l3V_losWHvhdwNBIp-z4NNjsRv8Hsc8AErKMIlGCNKbViCXNOzD2A1dfzYPfTj/s400/mongkol1.jpg" width="400" /></a></div>
    
 
       ยังจำได้วันหนึ่งขณะเดินอยู่ก็ฟังจบมงคลที่ 38 พอดี ตอนนั้นรู้สึกปลื้มใจมาก เพราะสาเหตุที่ได้เข้าวัดมาก็เพราะได้เห็นนิทรรศการมงคลชีวิต 38 ประการนี่แหละ แต่ต้องใช้เวลาถึง 20 ปีถึงได้ฟังครบทุกมงคล จึงเหลือบดูนาฬิกาว่ามันวันที่เท่าไหร่จะได้จำไว้เป็นประวัติศาสตร์ชีวิต  
 
 
       .. เหลือเชื่อแต่ก็เป็นความจริงวันนั้นเป็นวันที่ 21 ธันวาคม ตรงกับวันคล้ายวันเกิดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตะชีโวพอดี ..  
 
        
      รวมเวลา 9 ปีที่หลวงพี่ทำงานกับบริษัทโนเกีย วันที่ 15 มีนาคม 2547 เป็นวันที่หลวงพี่ทำงานเป็นวันสุดท้าย องค์กรแห่งนี้แหละที่หลวงพี่ได้ประสบการณ์ชีวิตการทำงานอย่างมากมาย ได้พบเพื่อนร่วมงานจากหลากหลายเชื้อชาติ  หลังจากส่งมอบข้าวของคืนบริษัทแล้วตอนเย็นหลวงพี่เดินออกจากออฟฟิส พร้อมร่ำลาเพื่อนร่วมงาน จำได้ว่าเพื่อนญี่ปุ่นคนหนึ่งทักว่า  
 
 
<div style="text-align: center;">
“ทาดาซัง ตั้งแต่ผมเห็นคุณมา</div>
<div style="text-align: center;">
ไม่เคยเห็นคุณยิ้มอย่างมีความสุขเท่านี้มาก่อนเลย” </div>
 
       ก็แน่ละ หลวงพี่คิดในใจ เขาไม่รู้หรอกว่าหลวงพี่รอวันนี้มานานแค่ไหนแล้ว ตำแหน่งหน้าที่การงาน ความมีอำนาจความมีหน้ามีตาในสังคมหรือที่เรียกกันว่าหัวโขนนี่แหละเป็นพันธนาการชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่งของมนุษย์ บัดนี้หลวงพี่สละหลุดออกมาได้แล้ว 
 
       เมื่อเคลียร์ข้าวของที่อพาร์ทเม้นท์ ก่อนจะส่งคืนห้องหลวงพี่มองไปรอบๆ สามปีกว่าที่แล้วตอนมาดูห้องนี้มันก็อยู่ในสภาพนี้แหละ เรียบ โล่ง กว้างขวาง หลวงพี่ได้ใช้ชีวิตที่สะดวกสบายเต็มที่ตามประสาชาวโลกที่นี่ หน้าร้อนมีแอร์ หน้าหนาวมีฮีทเตอร์ ตอนนี้มันย้อนกลับสู่สภาพเดิมของมันแล้ว พร้อมต้อนรับผู้ที่จะมาอาศัยอยู่คนต่อไป  
 
 
<div style="text-align: center;">
.. สมบัติผลัดกันชม .. </div>
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsB8pXs0yZ61NHtHEQiFWpNx4MJAOPB2cyTzFNye22aY5lo2dRLvD7CLj2NHCRGpOBYRAI35VbXgxNCtYwlpfGxNHfVZfK1umjdbOom7t8hPWyu57ul4-Mzqa-bCDdgSppS4aKVMfST2Zw/s1600/581203-8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsB8pXs0yZ61NHtHEQiFWpNx4MJAOPB2cyTzFNye22aY5lo2dRLvD7CLj2NHCRGpOBYRAI35VbXgxNCtYwlpfGxNHfVZfK1umjdbOom7t8hPWyu57ul4-Mzqa-bCDdgSppS4aKVMfST2Zw/s400/581203-8.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">งานบุญทอดกฐินสามัคคี ภายในห้องปฏิบัติธรรมวัดพระธรรมกายโตเกียว</td></tr>
</tbody></table>
 
 
       ในคืนวันที่ 18 มีนาคม  
 
       หลวงพี่เดินทางไปที่วัดพระธรรมกายโตเกียว เพราะคณะพระอาจารย์และเจ้าหน้าที่จัดงานเลี้ยงส่งให้ งานเลี้ยงของบริษัทนั้นจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ (เพื่อนร่วมงานคงรู้สึกว่ามันเป็นงานเลี้ยงที่แปลกมาก เพราะคนที่เขาเลี้ยงส่งนั้น ไม่ดื่มเหล้าแถมไม่กินข้าวเย็นอีกต่างหาก) แต่งานเลี้ยงส่งที่ศูนย์ฯหลวงพี่จำได้ค่อนข้างดี วันนั้นหลวงพี่เป็นเจ้าภาพเลี้ยงปานะและไอศครีมกับพระและเจ้าหน้าที่ทั้งศูนย์ ในคืนนั้นพระอาจารย์ท่านได้มอบดวงแก้วขนาด ๖ เซ็นติเมตรเป็นของขวัญให้หนึ่งดวง หลวงพี่ตั้งชื่อให้ดวงแก้วดวงนี้ว่า  
 
 
<div style="text-align: center;">
“เนกขัมมะ” </div>
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7XZqjIUv8faKID3ONbkRmFjlG4SygWfD9UwVmRHDzhBYiKPf_T55ZuuPYwI-82qDLgDlBkCDdswk7Vts847lcM0T_zXcvp-VILXU0xonk6ESNaCOeFEYu4RjnxJBpkNwMVRx89kztDLB5/s1600/P1110545.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="397" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7XZqjIUv8faKID3ONbkRmFjlG4SygWfD9UwVmRHDzhBYiKPf_T55ZuuPYwI-82qDLgDlBkCDdswk7Vts847lcM0T_zXcvp-VILXU0xonk6ESNaCOeFEYu4RjnxJBpkNwMVRx89kztDLB5/s400/P1110545.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">พระอาจารย์ที่ศูนย์วัดพระธรรมกายโตเกียว 
มอบดวงแก้วขนาด 6 cm ให้เป็นของขวัญ</td></tr>
</tbody></table>
 
        เนื่องจากมีกีต้าร์ของหลวงพี่ที่รอส่งกลับเมืองไทยอยู่ที่ศูนย์หนึ่งตัว หลวงพี่จึงใช้โอกาสนั้นเล่นกีต้าร์และร้องเพลง มันเป็นเพลงที่บรรยายความรู้สึกของคนที่พลัดพรากจากบ้านเมืองมาได้อย่างถึงแก่นของอารมณ์ 
 
 
.. จำได้ว่าเล่นกีต้าร์ไป  
ร้องเพลงนี้ไป  
เห็นหลายคนในห้องน้ำตาซึม.. 
 
...................................... 
 
ฟังเพลง <a href="https://www.youtube.com/watch?v=x6cfNgUXyNM">เดือนเพ็ญ</a> 
 
เดือนเพ็ญสวยเย็นเห็นอร่าม 
นภาแจ่มนวลดูงาม เย็นชื่นหนอยาม เมื่อลมพัดมา 
แสงจันทร์นวล ยวนใจข้า คิดถึงถิ่นที่จากมา 
คิดถึงท้องนา บ้านเรือนที่เคยเนา 
 
กองไฟ สุมควายตามคอก เจ้าคง ไม่มืดดับดอก 
จันทร์เอ๋ย ช่วยบอกให้ลมช่วยเป่า 
สุมไฟให้แรงเข้า พัดไล่ความมืดเย็นหนาว 
ให้พี่น้องเรา นอนหลับอุ่นสบาย 
 
เรไรร้องดังฟังว่า 
เสียงเจ้าที่เฝ้าครวญหา ลมเอ๋ย ช่วยพากระซิบข้างกาย 
ข้ายังคอยอยู่ไม่หน่าย มิเลือนห่างจากเคลื่อนคลาย  
คิดถึงมิวายที่เราจากกัน 
 
ลมเอยช่วยเป็นสื่อให้ 
นำรักจากห้วงดวงใจ  
ของข้านี้ไปบอกเขาน้ำนา 
ให้เมืองไทยรู้ว่า 
ไม่นานลูกที่จากมา 
จะไปซบหน้ากับอกแม่เอย.. 
 
...................................... 
      
<div style="text-align: center;">
<div style="text-align: left;">
     </div>
</div>
<div style="text-align: center;">
 นั่นเป็นการจับกีต้าร์ร้องเพลง</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
<div style="text-align: center;">
เป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของหลวงพี่ ..</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
 
<div style="text-align: right;">
16  ส.ค. 2559 15:37</div>
 
<div>
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร 
 </div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>
<div>
อ่านบทที่ 8 : Been there .. Done that ..</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html</a> 
 
อ่านบทที่ 9 : My way 
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html</a></div>
</div>

บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 9 : My way เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) ..........

บทที่ 9  :  My way  
 
 
เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
 
โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
...................................... 
 
.. My way .. 
 
Regrets, I’ve had a few; 
but then again, too few to mention. 
I did what I had to do, 
I saw it through without exemption. 
 
I planned each charted course; 
each careful step along the byway. 
And more much more than this, 
I did it my way. 
 
 
ฟังเพลง <a href="https://youtu.be/J9Enr0FW6E8">My way</a> 
...................................... 
 
(หลวงพี่ปล่อยให้ผู้ที่สนใจทำการบ้าน 
เปิดดิคท์หาความหมายของเพลงนี้กันเองนะ) 
...................................... 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"> 
 </td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"> หลวงพี่โตขึ้นมาพร้อมกับเพลงยุค 70s คณะที่ดังมากในยุคนั้นก็เช่น The Carpenters มีเพลงเช่น Mr.Postman หรือ Yesterday once more ซึ่งพอได้ยินบ่อยๆก็แทบจะร้องตามได้ แล้วก็ไปหาเนื้อเพลงจากหนังสือ IS Song Hits พอได้เนื้อเพลงก็เปิดดิคท์หาความหมายของเพลง สมัยนั้นมีหนังสือชื่อ Learn English From Song (เรียนภาษาอังกฤษจากเพลง) หลวงพี่สะสมหนังสือประเภทนี้ไว้หลายสิบเล่มตั้งแต่ยังเรียนมัธยม สิ่งหนึ่งที่อยากได้มากแต่ที่บ้านไม่มีก็คือกีต้าร์ นั่นอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ไม่ค่อยชอบอยู่บ้านในช่วงวัยรุ่น</td></tr>
</tbody></table>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEig2oEfoEX4YOZkb7J0yXXZ9miGF5Flb1Lq2fJpDu0jpGUM1mp4pA-crKPJgE139fJcjI8bLKl51MpzBtm5DLY8Y6-awUr2DZLgSi6PZple7r9g4svi1zSG_gLeNxAPOV9nx8m3cGnpOSS5/s1600/maxresdefault+%25282%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEig2oEfoEX4YOZkb7J0yXXZ9miGF5Flb1Lq2fJpDu0jpGUM1mp4pA-crKPJgE139fJcjI8bLKl51MpzBtm5DLY8Y6-awUr2DZLgSi6PZple7r9g4svi1zSG_gLeNxAPOV9nx8m3cGnpOSS5/s400/maxresdefault+%25282%2529.jpg" width="400" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5lMBUi19boW9RAxj0n7H_x9b7R2c-zS113MOmGXjBtibzRX8cjvshNtkN86kUFdJS-92xowapml-PZDmdJyhmKRiL7K0qe-IXJRZH_6bmbHKBkhqyGn1TpSjpRwCAXjfDocMA7jxk17uP/s1600/guitar-756326_960_720.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5lMBUi19boW9RAxj0n7H_x9b7R2c-zS113MOmGXjBtibzRX8cjvshNtkN86kUFdJS-92xowapml-PZDmdJyhmKRiL7K0qe-IXJRZH_6bmbHKBkhqyGn1TpSjpRwCAXjfDocMA7jxk17uP/s400/guitar-756326_960_720.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ดนตรี เพื่อนที่ดีในชีวิต</td></tr>
</tbody></table>
 
       ช่วงเรียนช่างกลเพื่อนๆชวนกันตั้งวงดนตรี เนื่องจากหลวงพี่เล่นเครื่องดนตรีอะไรไม่เป็นจึงได้รับตำแหน่งนักร้องประจำวง จากนั้นก็ยืมกีต้าร์เพื่อนเล่นจนพอปะล่อมปะแล่มไปได้บ้าง วันหนึ่งคุณพ่อไปซื้อกีตาร์มาให้ตัวหนึ่งจากร้านแถวๆหลังกระทรวง มันเป็นกีต้าร์คลาสสิคยี่ห้อโนเนม ถ้าขึ้นสายให้ได้คีย์เสียงมาตรฐานสายจะตึงแทบขาด เล่นแล้วเจ็บนิ้วมากๆ (แก้ไขด้วยการจับมันคว่ำหน้าตีแทนกลอง) เล่นแล้วลืมคลายสายไม่กี่ครั้งความตึงของสายดึงจนคอกีต้าร์โก่ง แต่มันก็เป็นเพื่อนที่ดีในบางช่วงของชีวิต 
 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4EmmeYBfVteczW5ItwrrOB2OniXqsi9rJoh_G2x8MFU5qLAW0k21A_HTthhFp425pZpvca5zIIMDDJn9CJiDHgB_0DwwiWCE_BMb6gyAv9lTYR_TQLyrMtiCBwvlknSuytqkWudY2fK7Q/s1600/1177.acoustic-guitar-picspaper-com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4EmmeYBfVteczW5ItwrrOB2OniXqsi9rJoh_G2x8MFU5qLAW0k21A_HTthhFp425pZpvca5zIIMDDJn9CJiDHgB_0DwwiWCE_BMb6gyAv9lTYR_TQLyrMtiCBwvlknSuytqkWudY2fK7Q/s400/1177.acoustic-guitar-picspaper-com.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น หลวงพี่สะสมเครื่องดนตรี โดยเฉพาะกีต้าร์ มี 4 ตัว</td></tr>
</tbody></table>
 
 
       งานอดิเรกอย่างหนึ่งสมัยอยู่ญี่ปุ่นของหลวงพี่ก็คือการสะสมเครื่องดนตรี อพาร์ทเมนท์ของหลวงพี่ซึ่งกว้างขวางเพราะอยู่คนเดียวจึงเป็นกึ่งๆสตูดิโอดนตรีไป มีทั้งเปียโนไฟฟ้า และกีต้าร์ อีก เอ่อ.. ไม่มาก.. แค่ 4 ตัว ส่วนใหญ่มันจะทำหน้าที่เป็นเฟอร์นิเจอร์มากกว่าเป็นเครื่องดนตรี .. เพราะเกรงใจเพื่อนบ้านจึงไม่มีกลองชุด 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdJBpFmmPYkX4E2gpdEpw8mYkljWSxBbfnlODbbPtOcRHcyscxbbtgrPxHWzi8lHN8Japt_oVxdZIUE7WYmkGFjOQ3NkVo3kGE4LBXDzjDr2MxaROTfLk8Xl_4URce5KKuu-8MVshMLusi/s1600/0524-young-astronomy-voila-2012-002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdJBpFmmPYkX4E2gpdEpw8mYkljWSxBbfnlODbbPtOcRHcyscxbbtgrPxHWzi8lHN8Japt_oVxdZIUE7WYmkGFjOQ3NkVo3kGE4LBXDzjDr2MxaROTfLk8Xl_4URce5KKuu-8MVshMLusi/s400/0524-young-astronomy-voila-2012-002.jpg" width="266" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ตั้งกล้องดูดาว</td></tr>
</tbody></table>
        
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoyFDRXYU0WlZBgyIAm0WVauu_QDTapi3pFOwr2JVweQ6d21cRsdVWneLn2gFldvufw7y2ol7ZMawR7pAWkn5UHtXu1C8SJjLkcyL198OQPVNyP0ulYa0zkquDRTG8Jj93yp1me6u6rC4r/s1600/moon_2_nkn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoyFDRXYU0WlZBgyIAm0WVauu_QDTapi3pFOwr2JVweQ6d21cRsdVWneLn2gFldvufw7y2ol7ZMawR7pAWkn5UHtXu1C8SJjLkcyL198OQPVNyP0ulYa0zkquDRTG8Jj93yp1me6u6rC4r/s400/moon_2_nkn.jpg" width="265" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ภาพผิวดวงจันทร์</td></tr>
</tbody></table>
 
       อีกอย่างหนึ่งที่สะสมไว้คืออุปกรณ์ถ่ายภาพและ .. จะอะไรเสียอีก .. กล้องดูดาว .. หลวงพี่ใช้กล้องตัวนี้ส่องดูจนเห็นวงแหวนของดาวเสาร์และดวงจันทร์บริวารของดาวพฤหัส แบบเดียวกับที่กาลิเลโอเห็นเมื่อหลายร้อยปีก่อน ตอนกลางคืนบ่อยครั้งหลวงพี่เอาอุปกรณ์ดูดาวใส่ท้ายรถยนต์แล้วก็ขับไปคนเดียวบ้าง ชวนเพื่อนไปด้วยบ้างไปหาที่ดูดาวตามป่าตามเขา ครั้งสองครั้งแรกมีเพื่อนไปด้วย แต่พวกเขาคงหาความสุขจากการดูจุดขาวๆสว่างๆกลางท้องฟ้ามืดๆไม่เจอ ตอนหลังหลวงพี่จึงออกไปดูดาวคนเดียว แต่ปัญหาของญี่ปุ่นก็คือ หาสถานที่มืดสนิทปราศจากแสงไฟฟ้าได้ยากเย็นแสนเข็ญ 
 
 
       ครั้งหนึ่งอ่านเจอบทความว่านักดาราศาสตร์ส่องกล้องไปเจอระบบสุริยะจักรวาลที่มีดวงอาทิตย์หลายดวง นักวิทยาศาสตร์ตื่นเต้นกันมาก หลวงพี่อ่านเจอแล้วก็ขำๆ นึกในใจว่าพระพุทธเจ้าท่านบอกเอาไว้ตั้งนานแล้วมีบันทึกในพระไตรปิฎกว่าต่อไปเมื่อมนุษย์กิเลสหนาปัญญาหยาบมากขึ้น ดวงอาทิตย์ดวงที่สอง..และสาม..และสี่จนถึงเจ็ดดวง จะบังเกิดขึ้นบนท้องฟ้า .. 
 
 
 
       ครั้งหนึ่งหลวงพี่ยกอุปกรณ์ดูดาวลงไปตั้งส่องดูพระจันทร์ที่สวนสาธารณะใกล้ๆอพาร์ทเม้นท์ ก็มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินมาเยี่ยมๆมองๆ หลวงพี่เห็นว่าผู้ชายสนใจมากก็เลยเรียกไอ้หนุ่มมาดู เจ้าหนุ่มส่องพระจันทร์ผ่านกล้องแล้วก็อุทานไม่ขาดปากว่าสุโก้ยๆ พอคุยกันถูกคอหลวงพี่เลยชวนทั้งคู่มาที่อพาร์ทเม้นท์ ไอ้หนุ่มเห็นกีต้าร์เข้าเท่านั้นก็เลยแจมกีต้าร์กันสนุกสนาน คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ถ้าทำอะไรก็จะทำกันจริงๆ ไอ้หนุ่มคนนี้เล่นกีต้าร์สไตล์แจ็ส บลูส์ เก่งระดับเจ้าของกีต้าร์อยากจะมุดพื้นแทรกผนังหายตัวไปเลย 
 
 
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: left;">
Enough is enough </div>
<div style="text-align: left;">
( พอก็คือพอ แปลง่ายดีจัง ) </div>
 
...................................... 
 
       เมื่อหลวงพี่ตัดสินใจแล้วว่า 
จะบวชบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงพ่อ 
หลวงพี่ก็วางแผนจัดการทรัพย์สมบัติทั้งหมด  
อุปกรณ์ดูดาวและอุปกรณ์ถ่ายภาพส่วนใหญ่ 
รวมถึงรถยนต์และสกูทเตอร์ 
เปลี่ยนเป็นปัจจัย เอาไปสมทบกองกฐิน 
...................................... 
 
   พูดถึงกฐินปี 2546   สร้างอาคาร 60 ปีพระราชภาวนาวิสุทธิ์  
 
       ซึ่งหลวงพี่ปวารณาเป็นประธานกอง ตอนแรกก็คิดว่าสบายๆแบ่งเงินเดือนออกมาทยอยทำไปเรื่อยๆ ถึงเดือนที่ทอดกฐินก็เต็มกองพอดี ปรากฎว่าปีนั้นเป็นบุญพิเศษ พระเดชพระคุณหลวงพ่อเพิ่มบุญให้เป็นสองเท่าของปีที่ผ่านมา ซึ่งสำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างหลวงพี่ ก็นับว่าท้าทายใช้ได้เลย นับจากรับเป็นประธานกองกฐินก็พูดได้เลยว่าเงินเดือนออกมาแทบไม่ได้ใช้เอง ถวายเข้ากองกฐินเกือบทั้งหมด  
 
 
       ทำไปก็ปลื้มไป แล้วก็อธิษฐานจิตให้ได้มีโอกาสได้ศึกษาสมาธิขั้นสูง หวังว่าสักวันหนึ่งแทนที่จะเรียนรู้โลกและจักรวาลผ่านกล้องดูดาว เราจะไปดูเองด้วยใจที่เป็นสมาธิดังเช่นผู้มีรู้มีญาณทั้งหลาย 
 
 
       อุปกรณ์ถ่ายภาพที่เหลือนั้นมองว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับงานของวัด จึงรบกวนให้หลวงพี่รูปหนึ่งช่วยเป็นธุระ ส่วนกีต้าร์นั้นหลวงพี่ฝากน้องที่ญี่ปุ่นถือมาเมืองไทยเพื่อใช้ในงานพระศาสนา ภายหลังมีผู้ไปรวบรวมมาได้สามตัวและอยู่กับวงปัญจสิกขะจนถึงปัจจุบัน อุปกรณ์โฮมเธียร์เตอร์ถวายไปที่วัดไทยนากาโน่ เปียโนไฟฟ้ายกให้น้องคนหนึ่งไป ส่วนของที่เหลือก็เรียกเพื่อนๆที่ไปศูนย์โตเกียวด้วยกันมาเลือก ใครอยากได้อะไรก็เอาไป ทรัพย์สินอื่นๆรวมทั้งอสังหาริมทรัพย์ในประเทศไทยก็ไม่ได้เก็บไว้ในชื่อตัวเองเลย แจกจ่ายไปจนหมดสิ้น  
 
...................................... 
 
.. เกิดมาก็มาแต่ตัว จะบวชแล้ว 
ไม่รู้จะสะสมไว้ให้หนักไปทำไม.. 
 
...................................... 
 
       ทางด้านที่ทำงานตอนนั้นเป็นยุคทอง 
ของตลาดด้านโทรคมนาคม  
 
       ถ้าหลวงพี่อยากจะเอาดีในด้านหน้าที่การงานทางโลกนั้น 
มีหนทางให้ไปต่ออีกมากมาย (โดยไม่ต้องเลี่อยขาเก้าอี้ใคร ไม่ต้องไปใส่ร้ายป้ายข้อหาใครให้ตัวเองดูดีมีผลงาน .. เอ่อ .. ขอโทษ .. นอกเรื่องไปหน่อย)  
 
       อีกทั้งสัญญาเป็นเอ็กซแพทที่ญี่ปุ่นซึ่งต่อเป็นครั้งที่สองจะหมดปลายปี 2547 ปัญหาเดียวก็คือ.. 
 
 
<div style="text-align: center;">
 ถ้ารอทำงานให้ครบสัญญา </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
หลวงพี่จะไม่ได้บวชรุ่นบูชาธรรม</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
ไม่ทันแม้กระทั่งรุ่นเข้าพรรษา </div>
 
  ...................................... 
 
      หลวงพี่ตัดสินใจได้ง่ายๆ  
 
เดินไปคุยกับหัวหน้าเลยหกเดือนล่วงหน้า 
 
ว่าจะลาออกในเดือนมีนาคม 2547  
 
หัวหน้างานตกใจมาก 
 
แต่ที่สุดก็เคารพในการตัดสินใจของหลวงพี่ 
 
......................................   
   
       เพื่อไม่ให้การงานสะดุด หลวงพี่นั่งวางแผนกับหัวหน้าหาคนมาทำงานแทนตัวเองเพื่อถ่ายทอดงานให้ ในที่สุดก็ตกลงใจเลือกลูกน้องคนหนึ่งชาวฟินแลนด์  นอกจากตำแหน่งงานแล้วเจ้าลูกน้องคนนี้ยังได้สืบทอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่งที่หลวงพี่ใช้ประจำยามขี่สกูทเตอร์ไปด้วย ยังจำสีหน้าของลูกน้องตอนนั้นได้ดี แกปลื้มมากทีเดียว 
 
......................................   
 
And now, the end is near;  
and so I face the final curtain. 
My friend, I’ll say it clear, 
I’ll state my case, of which I’m certain. 
 
I’ve lived a life that’s full. 
I’ve traveled each and every highway; 
And more, much more than this, 
I did it my way. 
 
......................................   
 
 
 
<div style="text-align: center;">
และแล้วฉากสุดท้ายในชีวิตฆราวาส</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
ของหลวงพี่ก็มาถึง </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
ในวันหนึ่งกลางเดือนมีนาคม 2547</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
 
<div style="text-align: right;">
12  ส.ค. 2559 15:47</div>
<div>
 </div>
<div>
 </div>
<div>
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร</div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>
<div>
อ่านบทที่ 8 : Been there .. Done that ..</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html</a></div>
<div>
</div>
</div>

บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ICHICO

Link Author

Title: บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)
Author: ICHICO
Rating 5 of 5 Des:

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณ...

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. 
 
 
 
 
เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
 
........................... 
 
Been there .. Done that .. 
เป็นวลีที่เพื่อนฝรั่งชอบพูด มีความหมายประมาณว่า .. ที่นั่นก็เคยไป(แล้ว) ไอ้นั่นก็เคยทำ(แล้ว) .. 
........................... 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjf3Y37pdiY4sbtgV4F7KoMTwoPFu9kl5Nq3tE2D7Qs2FtYc951I_6g-sjXtfB8wNxFxnuoAgGftGY9MLTeDbgYciHaRrP-A96hyphenhyphenax2PAVxwf1aDCbPJTJpU3S5QiIt-_qKjy47oBGpkEEo/s1600/%25E0%25B9%2581%25E0%25B8%259C%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="233" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjf3Y37pdiY4sbtgV4F7KoMTwoPFu9kl5Nq3tE2D7Qs2FtYc951I_6g-sjXtfB8wNxFxnuoAgGftGY9MLTeDbgYciHaRrP-A96hyphenhyphenax2PAVxwf1aDCbPJTJpU3S5QiIt-_qKjy47oBGpkEEo/s400/%25E0%25B9%2581%25E0%25B8%259C%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">แผนที่ Setagaya, JAPAN</td></tr>
</tbody></table>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtPEfICh9UqjXvNU4exL5WnT4v2P5benhuQ3OoQyikY7Lui6wO3xAqMuBq0lxa1IJqJ5lZRRRvSH2VSvqj-Vy8wrlAn44EeCWA_S4DIyTzhs8eIaVAyJBZeJD9lAdMSQ1dNUtbGjvn-Rog/s1600/%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtPEfICh9UqjXvNU4exL5WnT4v2P5benhuQ3OoQyikY7Lui6wO3xAqMuBq0lxa1IJqJ5lZRRRvSH2VSvqj-Vy8wrlAn44EeCWA_S4DIyTzhs8eIaVAyJBZeJD9lAdMSQ1dNUtbGjvn-Rog/s400/%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A2%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25B2.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ย่านช๊อปปิ้ง เซตากาย่า</td></tr>
</tbody></table>
       ตอนย้ายไปอยู่ที่ญี่ปุ่น ... 
หลวงพี่เลือกอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งแถวเซตากาย่าในกรุงโตเกียวติดกับสวนสาธารณะเล็กๆ จริงๆต้องเรียกว่าสตูดิโอเพราะไม่มีการกั้นผนังเป็นห้องเล็กห้องน้อย เป็นห้องโล่งกว้าง อยู่สบาย เรียบง่ายคลาสสิค บางครั้งก็ชวนเพื่อนๆที่ทำงานมาทำอาหารทานกัน หลวงพี่โชว์ฝีมือเจียวไข่ทำต้มยำเลี้ยง เพื่อนชาวญี่ปุ่นชมกันใหญ่ว่าสุโก้ยๆ ตอนหลังอยู่นานๆเข้าจึงรู้ว่าคนญี่ปุ่นสุภาพมาก เขามักจะพยายามพูดให้เรารู้สึกดี จริงๆแล้วจึงไม่รู้ว่าเราทำอาหารอร่อยจริงๆรึว่าเขาแกล้งชมให้เราสบายใจ  
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi6ermEmfflQHGInwiILMtYOLOFTvWZzCvPNi482A-vcuRu6wRJYa3Pw-bLgJQ91-QnQC8AgXMcG8fvlz3nQqK_DebY5pxJa2-itypqMp8cnfd6lQYXzKIN8_jFyl3h9iG13TaH8LfcKHf/s1600/Keisei-Skyliner-Tokyo-Subway-packet-01.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi6ermEmfflQHGInwiILMtYOLOFTvWZzCvPNi482A-vcuRu6wRJYa3Pw-bLgJQ91-QnQC8AgXMcG8fvlz3nQqK_DebY5pxJa2-itypqMp8cnfd6lQYXzKIN8_jFyl3h9iG13TaH8LfcKHf/s400/Keisei-Skyliner-Tokyo-Subway-packet-01.JPG" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ภายในสถานีรถไฟ ไปโตเกียว</td></tr>
</tbody></table>
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0Pd80Wh7skK6PejLvWE_-g0ItJBop2pHW5qs05r7Mt57Oiti9lEyS4WhQ89QNCsYMU-BYFD5kxp2YtcIFfu1a1nW6fXQjxm4K1RdhXZlka8eyFWossMAlwyz_IxtGkPYlXcS1HUB3KARI/s1600/maxresdefault+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0Pd80Wh7skK6PejLvWE_-g0ItJBop2pHW5qs05r7Mt57Oiti9lEyS4WhQ89QNCsYMU-BYFD5kxp2YtcIFfu1a1nW6fXQjxm4K1RdhXZlka8eyFWossMAlwyz_IxtGkPYlXcS1HUB3KARI/s400/maxresdefault+%25281%2529.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ป้ายสีดำ บอกสถานีต่อไป เหมือนรถไฟฟ้าบ้านเรา</td></tr>
</tbody></table>
 
       ช่วงสุดสัปดาห์นอกจากหาเดินดูซื้อข้าวของชมบ้านเมืองแล้ว  
 
กิจกรรมอย่างหนึ่งที่หลวงพี่ชอบมากก็คือ 
 นั่งรถไฟไปจนสุดสายทางทิศตะวันตกของโตเกียว  
 
แค่ชั่วโมงเดียวก็ไปถึงส่วนที่เป็นป่าเขา  
 
หลวงพี่ชอบไปเดินป่า  
 
แล้วก็นั่งริมน้ำถอดรองเท้าเอาเท้าแช่น้ำเล่น  
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7aBxz_zbPMYrPypw9iOKxBVcisqTIZm5U1VexvgU-GRa9BXuJQhNiIYMVH2Fpbo4mQrJyj8Hu_9UemMRLdMbdO6CA_1FM_H9_T5LnpC08x4zOruWaN0OApdwXx0ui0rEnpO2lWl_fYZ8f/s1600/Yatadera+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7aBxz_zbPMYrPypw9iOKxBVcisqTIZm5U1VexvgU-GRa9BXuJQhNiIYMVH2Fpbo4mQrJyj8Hu_9UemMRLdMbdO6CA_1FM_H9_T5LnpC08x4zOruWaN0OApdwXx0ui0rEnpO2lWl_fYZ8f/s400/Yatadera+2.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzNKObbzaF1FRLHBMGFzXR7rAvLJTgOPO85oMH8NteMgM8gcAgDBC6Hq1Pvefuix_YkIwtIZWjguaoIdFomJYlGMGRIa0FNOvuB12Saj6ctMY94kOIqaRRCGaQBodr562-S-8SEmuH7KEW/s1600/travelpantip_fukuoka68.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjzNKObbzaF1FRLHBMGFzXR7rAvLJTgOPO85oMH8NteMgM8gcAgDBC6Hq1Pvefuix_YkIwtIZWjguaoIdFomJYlGMGRIa0FNOvuB12Saj6ctMY94kOIqaRRCGaQBodr562-S-8SEmuH7KEW/s400/travelpantip_fukuoka68.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJeoQ804xNh9ifYDBKORTcfkcdrAVPy62_V62W7-Q6Qslxut80UCVjzT7InhQQP0-CtsBTrh286HN8fXwbGG0L4vJEthhwckScWyo4A_zpq9SNxZR-dIyh-ULtLYXDeS_iMq16uQ1h6XLc/s1600/3.6.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJeoQ804xNh9ifYDBKORTcfkcdrAVPy62_V62W7-Q6Qslxut80UCVjzT7InhQQP0-CtsBTrh286HN8fXwbGG0L4vJEthhwckScWyo4A_zpq9SNxZR-dIyh-ULtLYXDeS_iMq16uQ1h6XLc/s400/3.6.JPG" width="400" /></a></div>
 
........................... 
 
 
       ในฤดูร้อนช่วงเดือนกรกฏาคมของทุกปี ทางการเปิดให้นักท่องเที่ยวเดินขึ้นไปจนถึงยอดเขาฟูจิ  
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX8Ll_Ids_zY8fXc4Vi-6zNj48yRDhImJhzwceTMhwDnEABrorhnaNAvWYfNbonZJUPlyOY7PU4RyTYL9h_n5eELqYq18-xZY_zv6M3s2HFyuCUm0VmnDLegbljCisxHqiknc9esbq4Oq-/s1600/Image.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="238" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX8Ll_Ids_zY8fXc4Vi-6zNj48yRDhImJhzwceTMhwDnEABrorhnaNAvWYfNbonZJUPlyOY7PU4RyTYL9h_n5eELqYq18-xZY_zv6M3s2HFyuCUm0VmnDLegbljCisxHqiknc9esbq4Oq-/s400/Image.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ภูเขาไฟฟูจิ หรือ ฟูจิซาน</td></tr>
</tbody></table>
       แน่นอนหลวงพี่ไม่พลาดกิจกรรมอย่างนี้อยู่แล้ว ปี 2545 หลวงพี่ชวนเพื่อนร่วมงานชาวมาเลเซียกับชาวสิงคโปร์เดินขึ้นยอดเขาฟูจิ เริ่มเดินตั้งแต่สองทุ่ม กว่าจะถึงยอดเขาต้องใช้ทั้งกำลังขาและกำลังใจเป็นอย่างมาก เพื่อนสองคนทำท่าจะถอดใจกันหลายครั้งเพราะยิ่งสูงอากาศก็ยิ่งเบาบางทำให้เหนื่อยง่าย หกโมงเช้าก็ถึงพอดี 
 
...........................
       
 
 เป็นการฉลองวันเกิด 
ครบรอบ 40 ปีของหลวงพี่ 
แบบลืมไม่ลง ..  
 
ประหนึ่งเป็นการซ้อมไว้  
อีกหลายปีต่อมา 
หลวงพี่จะได้ไปเดินขึ้นลงเขา 
อีกหลายครั้ง  
แต่ไม่ใช่ในญี่ปุ่น 
 
........................... 
 
       หลวงพี่มีรถสกู้ทเตอร์(คล้ายรถเวสป้า)คันใหญ่อยู่หนึ่งคัน บางครั้งจะใช้รถคันนี้ ขับไปทำงานที่ศูนย์วิจัยที่โยโกสุกะ ซึ่งอยู่เลย โยโกฮาม่า ไปหน่อย แต่ส่วนใหญ่จะนั่งรถไฟ บ่อยครั้งที่ต้องนั่งรถไฟหัวจรวด(ชิงกันเซ็น)ไปประชุมกับลูกค้าที่ต่างจังหวัดเช่นเซ็นได หรือโอซาก้า  
 
       มีครั้งหนึ่งตกรถชิงกันเซ็นเพราะไปถึงชานชาลาช้าไปแค่ไม่กี่วินาที พนักงานประจำชานชาลาก็เห็น พนักงานประจำประตูก็เห็นแต่เขาก็ปิดประตูออกรถไปหน้าตาเฉย ความตรงต่อเวลาของคนญี่ปุ่นนี่ต้องถือว่าสุดยอดจริงๆ  
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgn9k5fL2wgmqJ8oLlvdhE-gDfTWmSp9NHR6RqY9jlvxdaB7aMrKNO8CJIJxf5-ZiHa-I-eNVSdL2krDA4aM1KmownQilVRV9iyjMr4Rip1k_cYSbc-b5QURqPOjJy-4IN-Y09jckxBOkmp/s1600/Image+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="250" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgn9k5fL2wgmqJ8oLlvdhE-gDfTWmSp9NHR6RqY9jlvxdaB7aMrKNO8CJIJxf5-ZiHa-I-eNVSdL2krDA4aM1KmownQilVRV9iyjMr4Rip1k_cYSbc-b5QURqPOjJy-4IN-Y09jckxBOkmp/s400/Image+%25281%2529.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">รถไฟ "ชินกังเซ็น"</td></tr>
</tbody></table>
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilrdzWq3vliFJdI0I-6rLkB5zGuDLav879dXkNQGeG5SCFtyyzEkQj0sp2recEK4CVe-xPgKmZufzXP_WEO2zltDdrt-EPQpFOpNwbA4a4TGofNO9rM_x41T02opQmB5CH0ueTdgPfAqxk/s1600/37670.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="205" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilrdzWq3vliFJdI0I-6rLkB5zGuDLav879dXkNQGeG5SCFtyyzEkQj0sp2recEK4CVe-xPgKmZufzXP_WEO2zltDdrt-EPQpFOpNwbA4a4TGofNO9rM_x41T02opQmB5CH0ueTdgPfAqxk/s400/37670.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">รถไฟ "ชินกังเซ็น" ที่ทั้งวิ่งเร็ว สะอาด แถมตรงต่อเวลา</td></tr>
</tbody></table>
 
        วันหนึ่งขณะไปทำธุระที่สถานฑูตไทย หลวงพี่ก็เห็นหนังสือของวัดพระธรรมกายโตเกียว จากนั้นจึงได้ไปปฏิบัติธรรมและทำบุญที่ศูนย์โตเกียวเป็นประจำ ตอนนี้แทนที่จะขี่สกูทเตอร์เที่ยวหลวงพี่ก็เปลี่ยนเป็นขี่มันไปใส่บาตรและไปศูนย์ปฏิบัติธรรมแทน  
 
 ครั้งหนึ่งในปี 2546   
 
        ขณะกลับมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย จำได้ว่าตอนเย็นมีการบูชาหลวงปู่ที่บริเวณสระน้ำหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี เจ้าหน้าที่จัดให้หลวงพี่ได้ยืนคู่กับประธานกฐินปีก่อนหน้านั้น หลวงพี่ก็มาคิดว่าถึงเราจะทำงานต่างประเทศก็เป็นแค่มนุษย์เงินเดือน ไม่เฉียดใกล้ความเป็นเศรษฐีเลย ทำอย่างไรจะทำบุญได้มากๆเหมือนเจ้าภาพท่านนั้น พลันความคิดก็เกิดขึ้นว่า ..... 
 
 
ทรัพย์สินเงินทองเราอาจไม่มากมาย แต่มีอย่างหนึ่งที่เจ้าภาพท่านนั้นทำอย่างเราไม่ได้ นั่นคือเราเป็นผู้ชายบวชถวายชีวิตได้เลย 
 
 
<div style="text-align: center;">
..แล้ววันที่ถือว่าเป็นวันแห่งการตัดสินใจก็มาถึง.. </div>
 
 
      วันหนึ่งขณะเดินอยู่บนสภาธรรมกายสากลหลังใหม่ หลวงพี่ได้ยินเสียงเพลงๆหนึ่ง เมื่อตั้งใจฟังเนื้อร้องก็เหมือนถูกสะกด  
 
 ........................... 
 

จากเรือน  
เหมือนนกที่จากคอน  
ไม่อาวรณ์เมื่อจรจากมา  
สร้างชีวีให้มีคุณค่า  
แสวงหาแต่หนทางพระนิพพาน 
........................... 
 
 
 
<div style="text-align: center;">
 ..เพลงชีวิตสมณะ.. </div>
<div style="text-align: center;">
ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านแต่งนั้น </div>
<div style="text-align: center;">
ลึกซึ้งกินใจหลวงพี่</div>
<div style="text-align: center;">
อย่างไม่อาจบรรยายได้ </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
 
 
       ภาพชีวิตที่ผ่านมาในตอนนั้นของหลวงพี่สี่สิบปีเศษ จะว่านานก็นาน แต่พอนึกๆดูก็ไม่มีอะไร จากวัยเด็กเที่ยววิ่งเล่น มาสู่วัยรุ่นติดเพื่อน มาสู่วัยทำงาน ต่อสู้ฝ่าฟันชีวิตมา อะไรที่เคยอยากทำ ก็ไปทำมาจะหมดแล้ว ที่ไหนที่อยากไปก็ไปมาจนทั่ว อะไรที่อยากได้ก็ไปหาซื้อมา ใช้ชีวิตหัวหกก้นขวิดมาแทบจะทุกรูปแบบ  
 
 
<div style="text-align: center;">
แล้วเราเกิดมาทำอะไร?</div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
<div style="text-align: center;">
 </div>
        สี่สิบปีแรกของชีวิตเราผ่านไปแล้ว ที่เหลืออยู่จะรู้ได้อย่างไรว่าจะอยู่ได้อีกกี่ปี? คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่มี ภาระเครื่องกังวลอะไรก็ไม่มีแล้ว พลันคำพูดของพระเดชพระคุณหลวงพ่อก็ก้องขึ้นมาในใจ 
 
........................... 
 
.. เมื่อรู้แล้วว่าในโลกนี้ไม่มีความสุขที่แท้จริง ให้กลับมาหาหลวงพ่อ หลวงพ่อรออยู่ .. 
........................... 
 
 ปี 2546  
 
       พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยอายุ 59 ปี หลวงพี่รู้แล้วว่าในโอกาสที่ท่านอายุครบ 60 ปี หลวงพี่จะถวายอะไรบูชาธรรมท่าน .. 
 
 
<div style="text-align: right;">
 
10  ส.ค. 2559 16:49</div>
 
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร</div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 10 ซาโยนาระ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

บทที่ 9 .. My way ..(เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

บทที่ 8 : Been there .. Done that .. (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ฟอร์มรายชื่อติดต่อ