Buddhism under crisis

บทที่ 12  :  หนีเสือปะจระเข้ 
 
 
เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล 
 โดยพระธาดา จรณธโร  
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) 
...................................... 
 
 
          ธรรมทายาทรุ่นเนื้อนาบุญนี้โชคดีมาก เพราะพระเดชพระคุณหลวงพ่ออนุญาตให้ไปปฏิบัติธรรม ณ สถานที่พิเศษแห่งหนึ่งซึ่งปกติจะให้เฉพาะบุคลากรภายในที่อุทิศชีวิตทำงานพระศาสนามาหลายปีแล้วเท่านั้นเข้าไปใช้ได้ สถานที่แห่งนี้พร้อมทุกอย่างตามหลักสัปปายะสี่คือ ที่อยู่เป็นที่สบาย อาหารเป็นที่สบาย บุคคลเป็นที่สบายและธรรมะเป็นที่สบาย 
 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSkpkbXFBjIiUdIt99dqdWwruAUWzRe3LIRJnC74ZKmgr43I0D8nBc2tjI0zzjCQn714Qga7FNj0S3S6RJMNiaaKPkNONHVk6DGVKTltp-3EbwlMATTAIJmktoT113MSY0IJB8BFGcK-Eb/s1600/act_ibstop_12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="307" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSkpkbXFBjIiUdIt99dqdWwruAUWzRe3LIRJnC74ZKmgr43I0D8nBc2tjI0zzjCQn714Qga7FNj0S3S6RJMNiaaKPkNONHVk6DGVKTltp-3EbwlMATTAIJmktoT113MSY0IJB8BFGcK-Eb/s400/act_ibstop_12.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">หลักสัปปายะ 4 มีที่อยู่เป็นที่สบาย อาหารเป็นที่สบาย บุคคลเป็นที่สบาย และธรรมะเป็นที่สบาย</td></tr>
</tbody></table>
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheGFYRjdqrilBfzIOVJI_-rkhb-QcVbaO8qSxOFoAtFW1EfYn1KCQ9hvW_ktujnxHJSBDTKs9_9h_4efZd5OPuv_5yb6eGvLB9Qs9F3SzUdI6i68rwx9JWrkQpiaIUuBYTGidSeI8JOfR3/s1600/1805_11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="266" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheGFYRjdqrilBfzIOVJI_-rkhb-QcVbaO8qSxOFoAtFW1EfYn1KCQ9hvW_ktujnxHJSBDTKs9_9h_4efZd5OPuv_5yb6eGvLB9Qs9F3SzUdI6i68rwx9JWrkQpiaIUuBYTGidSeI8JOfR3/s400/1805_11.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ธรรมะเป็นที่สบาย หนึ่งในสัปปายะ 4</td></tr>
</tbody></table>
 
          พวกเราปฏิบัติธรรมกันที่นี่อย่างมีความสุข เพราะธรรมทายาทส่วนใหญ่ทิ้งภาระทางโลกมาชั่วคราวเพื่อบวชบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงพ่อ เมื่อจบโครงการแล้วก็ลาสิกขากันไป ที่เหลืออยู่ก็คือผู้ที่มีเป้าหมายในการบวชแบบวันต่อวัน ซึ่งจะต้องเข้ารับการอบรมเป็นพระนวกะ และเข้าหลักสูตรเพื่อเตรียมเป็นบุคลากรภายในของวัดพระธรรมกายต่อไป รวมแล้วนับแต่เป็นธรรมทายาทถึงวันที่ผ่านการอบรมเพื่อบรรจุเข้ารับบุญตามหน่วยงานต่างๆนั้นใช้เวลาเกือบสามปีทีเดียว ("การรับบุญ" เป็นคำที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อใช้แทนการทำงาน เพื่อตอกย้ำว่า มันไม่ใช่การทำงานแบบทางโลกที่มีผลตอบแทนเป็นสินจ้างรางวัล แต่มันคือการทำงานที่มีผลตอบแทนเป็นบุญ)  
 
        จำได้ว่าเมื่อกลับมาจากปฏิบัติธรรมพิเศษ เพราะใกล้จะปิดโครงการธรรมทายาทรุ่นบูชาธรรมแล้ว วันหนึ่งมีพระพี่เลี้ยงซึ่งดูแล้วอายุยังน้อยมากๆ ท่านสั่งหลวงพี่ว่า “ธาดา ช่วยเอาเอกสารนี้ไปพิมพ์ให้หน่อย” มันแปล๊บเข้ามาในใจของหลวงพี่ว่า เมื่อก่อนงานอย่างนี้มันจะมาถึงมือเราไหม? แต่ก็ตอบท่านไปว่า “ได้ครับผม” ปรากฎว่าเมื่อจบโครงการพระพี่เลี้ยงรูปนั้นท่านก็ลาสิกขาไปเพราะท่านกำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ 
 
 
 
<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody>
<tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3BBtv-A0ojheqGGQFsJU16LXp4KJAdxIMTnOujWMxVGByne5h9KZwMiIx8hB9PuR9L6KsEnZ7Tc_LpVc39fJgFS68bymw03BHnbl-8jeydzGeVJ3KoKBVh6BtD5AkKtS2kVXs1bLzT5gW/s1600/590620_34.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3BBtv-A0ojheqGGQFsJU16LXp4KJAdxIMTnOujWMxVGByne5h9KZwMiIx8hB9PuR9L6KsEnZ7Tc_LpVc39fJgFS68bymw03BHnbl-8jeydzGeVJ3KoKBVh6BtD5AkKtS2kVXs1bLzT5gW/s400/590620_34.jpg" width="400" /></a></td></tr>
<tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ผู้บวชที่หลัง(อาวุโส) ต้องเคารพผู้บวชก่อน (ภัณเต)  เพื่อลดความถือตัว ไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน ขอขอบคุณภาพ : <a href="http://www.webkal.org/">www.webkal.org</a></td></tr>
</tbody></table>
 
 
       นี่คือความงดงามของธรรมะวินัย จึงเข้าใจเลยว่าทำใมเหล่าเจ้าชายซึ่งเป็นพระญาติของพระพุทธเจ้าเมื่อเวลาจะออกบวชจึงให้ช่างตัดผมบวชก่อน ตัวเองยอมบวชทีหลังเพราะเป็น วินัยสงฆ์ ว่าผู้บวชทีหลัง(เรียกว่าอาวุโส) ต้องเคารพนับถือผู้บวชก่อน(เรียกว่าภัณเต) ทั้งนี้ก็เพื่อลดความถือตัว คุณจะเป็นใครมาจากไหนก็ช่าง เมื่อมาบวชแล้วก็ต้องเคารพกันตามลำดับการบวชก่อนหลัง 
 
         นับจากการบวชครั้งแรกเพื่ออุทิศบุญกุศลให้โยมแม่ ได้อยู่กุฏิจากบนพื้นที่สองพันไร่สมัยยังเป็นทุ่งนาฟ้าโล่งเมื่อปี 2528 เป็นช่วงระยะเวลา 3 อาทิตย์นั้น 19 ปีให้หลัง ในปี 2547 วัดพระธรรมกายได้วิวัฒนาการมาไกลมากแล้ว ตอนอยู่ญี่ปุ่นเมื่อตัดสินใจลาออกจากงานมาบวชนั้น หลวงพี่ได้ทำงานทางโลกมาถึงยี่สิบปีแล้ว ความตั้งใจของหลวงพี่ก็คือ มาบวชก็เพื่อจะได้พักจากงานหยาบ จะได้มานั่งสมาธิเยอะๆ ไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องการบริหารงาน บริหารเงิน บริหารคนอีกต่อไป   
 
 
<div style="text-align: center;">
  หลวงพี่ไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังหนีเสือเพื่อมาเจอจระเข้  </div>
 
 
         ยังไม่ทันอบรมหลักสูตรบุคลากรใหม่เสร็จดี หลวงพี่ก็ถูกชักนำให้เข้าไปมีส่วนร่วมในการนำเอาแนวทางการบริหารสมัยใหม่มาปรับใช้ภายในวัดพระธรรมกาย(ซึ่งก็มีการบริหารงานที่ดีมากๆอยู่แล้ว) จึงต้องเข้าประชุมบ่อยมาก จะว่าไปก็คล้ายๆตอนก่อนมาบวชเลย ที่ต่างกันก็คือตอนอยู่ทางโลกมีหยุดพักเสาร์อาทิตย์ แต่อยู่ที่วัดไม่มีวันหยุด หลวงพี่รับบุญแนวนี้อยู่ตลอดหกพรรษาแรกของการบวช! (Oh my Buddha อยากอุทานแบบฝรั่งจริงๆ) แต่หลวงพี่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกนะ เพราะถือหลักว่า ว่าอย่างไรว่าตามกัน อะไรที่หมู่คณะมอบหมายให้ทำก็ถือว่าเป็นบุญ 
 
         เมื่อประมาณพรรษาที่สองของการบวชทางวัดริเริ่มให้มีโครงการปฏิบัติธรรมระยะยาว พูดง่ายๆคืองานหลักคือการนั่งสมาธิ หลวงพี่อยากจะเข้าโครงการนี้ เอ่อ..มาก..ถึงมากที่สุด เพี่อนที่บวชพร้อมกันได้เข้าโครงการนี้หลายรูป แต่เพราะมีความรับผิดชอบที่ได้รับมอบหมายจากหมู่คณะอยู่ ก็บอกตัวเองว่าเอาไว้รุ่นต่อๆไปค่อยสมัครเข้าโครงการนี้ก็แล้วกัน ภัณเตเยอะแยะที่ท่านบวชก่อนเราตั้งนานท่านก็ไม่มีโอกาสเหมือนกัน  
 
        นอกจากงานประจำในกองวางแผนและพัฒนาแล้ว (กองนี้มีหลวงพี่เป็นหัวหน้ากองคนแรกและคนสุดท้าย เพราะตั้งขึ้นมาเฉพาะกิจ) บุญอดิเรกของหลวงพี่ก็คือการลงเทศน์สอนตามศูนย์ปฏิบัติธรรมต่างๆ (ซึ่งก็เหมือนกับพระรูปอื่นๆ)  ตอนบวชใหม่ๆก็มีโอกาสได้เป็นพระพี่เลี้ยงในโครงการอุปสมบททั้งรุ่นปกติและรุ่นนานาชาติด้วย  
 
        มีเรื่องหนึ่งที่หลวงพี่ประทับใจไม่หายตอนอยู่พรรษาสาม ประมาณสิบนาฬิกาของวันหนึ่ง...ผู้ประสานงานโทรมาหา บอกว่า 
<div style="text-align: center;">
<div style="text-align: left;">
 
 
"พระอาจารย์ของสำนักต่างประเทศ ติดธุระกันหมด มีชาวออสเตรเลียคนหนึ่ง อยากมาฝึกนั่งสมาธิ อยากให้หลวงพี่ช่วย"</div>
</div>
 
         เมื่อหลวงพี่ไปถึงห้องที่ผู้ประสานงานจัดไว้ก็พบเด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนคนจีนนั่งรออยู่ สอบถามได้ความว่าพ่อแม่เป็นคนจีนแต่ตัวเองเกิดในออสเตรเลีย จึงพูดอังกฤษสำเนียงออสซี่ชัดเปรี๊ยะ (ส่วนหลวงพี่ก็พูดภาษาอังกฤษสำเนียงคนไทยฟังสบายหู) เขาเล่าให้ฟังว่าตระเวนไปเรียนฝึกสมาธิมาหลายประเทศแล้ว ในที่สุดก็มีคนแนะนำให้มาวัดพระธรรมกาย หลวงพี่บอกเขาว่าวันนี้เวลาน้อยเพราะเดี๋ยวจะต้องไปฉันเพล หลวงพี่จะแนะนำการนั่งสมาธิโดยใช้คำสอนของหลวงปู่และหลวงพ่อ หลวงพี่แค่เปลี่ยนคำพูดของท่านเป็นภาษาอังกฤษเท่านั้น ให้เขาหลับตาแล้วทำตามไปง่ายๆ เพียงแค่สิบห้านาทีหลวงพี่ก็ให้เขาค่อยๆลืมตาแล้วถามความรู้สึกของเขา เจ้าหนุ่มบอกว่า Amazing! ไม่นานนักหนุ่มน้อยคนนี้ก็มาบวชอยู่ที่วัดพระธรรมกายจนถึงบัดนี้แปดเก้าปีแล้ว! 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwGv7-Bx1UyP34tE_QgXLULJIWxlCq17jvyYnFvGkVlQjt29Q4okNhn8dOoW1G_d_Kq0BKAums6AWJnoWzBtXQsVQhP6AA8ipBvFkmhOYVW_ELw4FHzkY2HEtcat-Vb4YaZocrNl1gzYFv/s1600/ph_mdw_logo.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="217" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwGv7-Bx1UyP34tE_QgXLULJIWxlCq17jvyYnFvGkVlQjt29Q4okNhn8dOoW1G_d_Kq0BKAums6AWJnoWzBtXQsVQhP6AA8ipBvFkmhOYVW_ELw4FHzkY2HEtcat-Vb4YaZocrNl1gzYFv/s400/ph_mdw_logo.png" width="400" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwXkPVnV-_Aj5EmNchpnCJuqGdHSRLvlFxwl0-1fOQWW5ccZ7Kh-1zk0uVIzu06gJv_mn7R84NGU7LiOlqYmUezzIkI4dDx_aKwI5kcdTS5CtE_EOn9pBFbLHLG1wDTV5G-i9YB6cRcxHx/s1600/The_Middle_Way_Phu_Ruea_meditation_retreat_s+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwXkPVnV-_Aj5EmNchpnCJuqGdHSRLvlFxwl0-1fOQWW5ccZ7Kh-1zk0uVIzu06gJv_mn7R84NGU7LiOlqYmUezzIkI4dDx_aKwI5kcdTS5CtE_EOn9pBFbLHLG1wDTV5G-i9YB6cRcxHx/s400/The_Middle_Way_Phu_Ruea_meditation_retreat_s+%25281%2529.jpg" width="400" /></a></div>
 
 
         ประมาณปี 2552 หลวงพี่ได้รับนิมนต์ให้ไปภูเก็ตเกือบทุกเดือนเพื่อนำชาวต่างชาตินั่งสมาธิในโครงการ Middle way meditation ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมภูเก็ต รู้สึกคล้ายๆย้อนยุคไปสมัยทำงานที่นั่งเครื่องบินไปสอนที่โน่นที่นี่ นอกจากนี้หลวงพี่ยังได้เยือนถิ่นเก่าคือสถาบันเทคโนโลยี่แห่งเอเซีย (AIT) เพื่อเทศน์สอนให้แก่นักเรียนต่างชาติที่นั่นอีกหลายครั้ง .. คงไม่ค่อยมีใครรู้ว่าหลวงพี่เรียนจบมาจากสถาบันไหน ไม่อย่างนั้นคงได้มีโอกาสกลับไปเทศน์สอนรุ่นน้องบ้าง 
 
         ในปี 2553 หลังจากบวชได้หกพรรษา พระเดชพระคุณหลวงพ่อมีนโยบายให้จัดศูนย์บวชอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อนทั่วประเทศ โดยให้พระที่รับบุญอยู่ภายในวัดพระธรรมกายได้ออกไปเป็นหัวหน้าศูนย์ หน่วยงานที่หลวงพี่สังกัดอยู่นั้นได้รับผิดชอบพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง หลวงพี่เอาบัญชีรายชื่อจังหวัดที่สามารถเลือกไปได้มาดู   ความคิดแว้บแรกที่ผุดขึ้นมาในใจก็คืออยากไปที่ไกลๆในป่าในเขา เสียดายที่ไม่ได้ดูแลภาคเหนือตอนบนไม่งั้นจะเลือกไปเชียงใหม่หรือแม่ฮ่องสอน ในที่สุดก็เลือกจังหวัดตาก แล้วอำเภออะไรดี? ดูรายชื่ออำเภอของจังหวัดตากแล้วก็เจอแม่สอด .. แต่เดี๋ยวก่อนเคยไปแม่สอดแล้ว มีที่ไหนไกลกว่านั้นมั้ย? .. มี .. 
 
        ความทรงจำตั้งแต่สมัยเด็กๆได้ยินชื่ออุ้มผางทางสถานีวิทยุแห่งประเทศไทยเป็นประจำ เพราะเป็นฐานที่มั่นของพรรคคอมมูนิสต์แห่งประเทศไทย อีกอย่างหนึ่งก็คือเรื่องของความหนาวเย็น จะได้ยินชื่ออุ้มผางในข่าวพยากรณ์อากาศอยู่บ่อยๆ 
 
         และแน่นอนที่สุด เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ก่อนไปทำงานญี่ปุ่นหลวงพี่เคยจะขับรถไปเที่ยวอุ้มผางแต่จนแล้วจนรอดก็ยังไปไม่ถึงสักที น้ำตกทีลอซูที่สวยที่สุดในประเทศไทยก็อยู่ที่นี่ แถมผืนป่าก็มีความอุดมสมบูรณ์จนขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกด้วย 
 
          และนี่คือโอกาสที่หลวงพี่จะไม่ต้องเข้าประชุมบ่อยๆเหมือนสมัยทำงานทางโลกอีกต่อไป (อ้าว เผลอบอกไปได้ยังไง?) จะได้ไปอยู่กับธรรมชาติป่าเขาแบบที่ชอบมาตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก 
 
         ไม่ต้องคิดอะไรมากเลย หลวงพี่เลือกไปเป็นหัวหน้าศูนย์อบรมอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อนที่จังหวัดตาก อำเภออุ้มผาง .. 
 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq5foXaRLjf_5PcmTCEw9L40luXJGMM6PY9fCCirL29T3dx2YrVsU3P5t5U9WnBpj3Jamoc3d6BiJFZqGk1D4pxflJnbyTL_O4lHzVIwPL9w6XTDaan2oh5pbjt8HdvgBCeVUmeTU8QUAH/s1600/03_IMG_3019.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq5foXaRLjf_5PcmTCEw9L40luXJGMM6PY9fCCirL29T3dx2YrVsU3P5t5U9WnBpj3Jamoc3d6BiJFZqGk1D4pxflJnbyTL_O4lHzVIwPL9w6XTDaan2oh5pbjt8HdvgBCeVUmeTU8QUAH/s400/03_IMG_3019.jpg" width="400" /></a></div>
 
         หลวงพี่ไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นจากการตัดสินใจครั้งนี้ ถ้าชีวิตของหลวงพี่ในช่วงเกือบห้าสิบปีแรกที่ผ่านไปยังไม่น่าสนใจพอ จากนี้ไปมันจะโลดโผนยิ่งกว่านิยายบางเรื่องเสียอีก .. หลวงพี่กำลังจะกลายเป็นผู้มีอิทธิพล หน่วยงานความมั่นคงของประเทศจะยกกำลังกันมาหาหลวงพี่เหมือนจะยกกำลังไปปราบคอมมูนิสต์ที่อุ้มผางเมื่อหลายสิบปีก่อน 
 
.. Oh my Buddha .. 
 
 
 
 
<div style="text-align: right;">
 26  ส.ค. 2559 21:37</div>
<div style="text-align: right;">
 </div>
<div>
<div>
<div style="text-align: right;">
โดยพระธาดา จรณธโร 
 </div>
<div style="text-align: right;">
ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ 
(องค์กรสาธารณประโยชน์)</div>
 
 อ่านบทนำ - บทที่ 6ได้ที่  
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/series_1.html">http://buddhisthotissue.blogsp ot.jp/2016/08/series_1.html</a> 
 
 
<div>
อ่านบทที่ 7 : ชีวิตคือการเดินทาง ได้ที่</div>
</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.com/2016/08/7-series.html</a></div>
<div>
 </div>
<div>
อ่านบทที่ 8 : Been there .. Done that ..</div>
<div>
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.sg/2016/08/8-been-there-done-that-series.html</a> 
 อ่านบทที่ 9 : My way 
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/9-my-way-series.html</a> 
 
อ่านบทที่ 10 : ซาโยนาระ 
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/10-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/08/10-series.html</a> 
 
อ่านบทที่ 11 : ชีวิตใหม่...ในเพศสมณะ 
<a href="http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/09/11-series.html">http://buddhisthotissue.blogspot.jp/2016/09/11-series.html</a> 
 </div>
</div>

บทที่ 12 หนีเสือปะจรเข้ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

บทที่ 12 : หนีเสือปะจระเข้ เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล โดยพระธาดา จรณธโร ประธานมูลนิธิธรรมชาติพิสุทธิ์ (องค์กรสาธารณประโยชน์) ...

อ่านเพิ่มเติม »

บทที่ 12 หนีเสือปะจรเข้ (เขาว่าหลวงพี่เป็น...ผู้มีอิทธิพล The series)

ฟอร์มรายชื่อติดต่อ